“อ้ะเนะ!”เยี่ยนเสี่ยวเป่าผู้ซึ่งถูก ‘โยนทิ้ง’…ต้าซือมิ่งที่เห็นว่าผิดปกติตั้งนานแล้วได้ ‘ระวัง’ ไว้ก่อนแล้วเอื้อมมือออกไปจับลูกตามสัญชาตญาณ แต่เขารับไว้ไม่ทันเพราะเจ้าตัวน้อยบางคนมีไหวพริบดีอยู่แล้ว! เขากอดแขนของท่านลุงแน่น ขาน้อยๆ ของเขายังคงเตะอยู่กลางอากาศ “อ้ะเนะเนะ?”ทิ้งข้าได้อย่างไรกัน“อะแฮ่ม!” เยี่ยนจื่อเยี่ยรีบดึงหลานชายตัวน้อยของเขาขึ้นมาเหงื่อผุดซึมบนหน้าผากด้วยความรู้สึกผิด “ขออภัย ท่านลุงอุ้มไม่มั่นคงเอง ขออภัยด้วย…”“อ้ะ! อ้ะเนะเนะ…” เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่กำลังนอนอยู่ในอ้อมแขนของท่านลุงของเขาอีกครั้ง พยักหน้าอย่างสง่างาม บ่งบอกว่าข้าให้อภัยท่าน เพราะครั้งแรกท่านพ่อของข้าก็อุ้มข้าไม่อยู่เช่นกัน!เยี่ยนจื่อเยี่ยที่อุ้มเจ้าตัวน้อยที่อ่อนนุ่มอย่างแข็งทื่อยังอยู่ภายใต้แรงกดดันอย่างมาก! ในทางกลับกันต้าซือมิ่งผู้มีประสบการณ์ในอดีตก็ได้ช่วยไว้ “พี่ใหญ่ผ่อนคลายมือและกอดเขาตรงนี้ ไม่เป็นไรเสี่ยวเป่าสามารถบีบได้”
“เช่นนี้?” เยี่ยนจื่อเยี่ยที่คลำทางมาระยะหนึ่งกำลังเรียนรู้วิธีอุ้มเด็กทารกอย่างจริงจัง“ใช่” ต้าซือมิ่งหรงก็สอนพี่ใหญ่ของเขาเช่นกันผู้ชมที่ยังไม่แยกย้ายกันไปมองดูอย่างคาดไม่ถึง ชายผู้ยิ่งใหญ่สองคนที่มีพลังวิเศษและหน้าตาดี แบ่งปันและเรียนรู้วิธีอุ้มลูกอย่างไรช่างงดงามยิ่งนัก พลังทำลายล้างสูงมาก หลายคนกำลังมึนงงแต่ก็ยังมีผู้ฝึกฌานหญิงที่เริ่มสอนคนรักข้างกายพวกเขา “ดูต้าซือมิ่งเ
