เยี่ยนอวี๋จำต้องเก็บจิตสังหารกลับ แต่ต้าซือมิ่งบางคนรู้สึกถึงจิตสังหารที่คนในอ้อมกอดของเขาเพิ่งปล่อยออกไป “เจ้าเกลียดชังนางมากหรือ”“อืม” เยี่ยนอวี๋ไม่ปฏิเสธต้าซือมิ่งไม่ได้ถามอะไรอีก แต่เขาเข้าใจดีว่าการที่สามารถทำให้เสี่ยวอวี๋เอ๋อร์ของเขาเกลียดชังจนอยากจะสังหารนั้น เกรงว่าคงจะมีอะไรมากกว่านี้ เพียงแต่ดูเหมือนจะเกี่ยวข้องกับความลับบางอย่างของเสี่ยวอวี๋เอ๋อร์ ดังนั้น เขาจึงไม่ได้ถามต่อไป .นี่คือสิ่งที่ทำให้เยี่ยนอวี๋รู้สึกสบายใจ แม้ว่าบางครั้งต้าซือมิ่งคนนี้จะรับมือยาก แต่ดูเหมือนว่าเขาจะมีสัญชาตญาณที่เฉียบแหลมในบางเรื่องและรู้ที่จะไม่ถามในเรื่องที่ทำให้นางไม่มีความสุขเมื่อนึกถึงเรื่องนี้…เยี่ยนอวี๋พบว่า ต้าซือมิ่งผู้นี้รู้จักพอประมาณและหยุดเมื่อสมควรหยุด และมักจะทำให้ช่วงที่นางเกือบจะอารมณ์เสีย แต่สุดท้ายก็ ‘ทำอะไรเขาไม่ได้’ทุกครั้งเหมือนกับว่า…ลูกน้อยที่รู้วิธีอ้อนนางอย่างไรอย่างนั้น!นางตามใจเขาเกินไปหรือเขาจับจุดได้ดีเกินไปกันแน่ หรือว่า…
“ฝ่า…บาท…”เสียงร้องอันเย้ายวนจากกู้หยวนซูปลุกเยี่ยนอวี๋ให้ตื่นจากภวังค์ทันที ทำเอานางรู้สึกไม่สบายอย่างมาก และหดตัวเข้าไปในอ้อมกอดของต้าซือมิ่งอย่างไม่รู้ตัวต้าซือมิ่ง “…”เขายกริมฝีปากขึ้นอย่างเงียบๆ และกอดนางแนบชิดยิ่งขึ้น“นางทำอะไร” เยี่ยนอวี๋ผู้ไม่รู้อะไรเลยยังคงถาม แต่ดวงตากลับพบโดยบังเอิญว่ากู้หยวนซูโผเข้าไปในอ้อมกอดของหยวนคังฮ่องเต้ทั้งยัง
