ชั่วขณะ…“เป็นอะไรไปอย่างนั้นหรือ แม่ทัพเฉิงคงไม่คิดหรอกใช่หรือไม่ว่าเพียงแค่ตำแหน่งฮองเฮาแห่งต้าซย่าน้อยๆ นี้จะทำอะไรข้าได้” พลังการฟื้นตัวของกู้หยวนซูนั้นมากจนน่าตกใจจริงๆ ดวงตาหยาดเยิ้มเหลือบมองเฉิงคั่วครู่หนึ่งเฉิงคั่วก้มศีรษะทันที “ไม่ทราบว่าเหนียงเหนียงเรียกกระหม่อมมามีเรื่องอันใดอย่างนั้นหรือพ่ะย่ะค่ะ ตามที่สัญญากันไว้ หลังจากที่กระหม่อมมาที่นี่แล้วก็ไม่ติดค้างอะไรท่านอีก”“แน่นอน” กู้หยวนซูที่ตอบเสียงหวาน เอื้อมมือหยิบกล่องผ้าให้กับเฉิงคั่ว “เจ้าเคยมีความสัมพันธ์ต่อสำนักคุนอู๋ นำของสิ่งนี้ไปให้คุนอู๋ แล้วพวกเขาจะขอบคุณเจ้า”“นี่มัน…” เฉิงคั่วไม่เข้าใจ แต่เขาพบว่าท่าทีของเหนียงเหนียงผู้นี้แปลกประหลาดมากนัก เล็บยาวราวกับเป็นมารปีศาจอย่างไรอย่างนั้น
แต่กู้หยวนซูยังคงไม่มีทีท่าจะอธิบายอะไร “ไปเถิด แม่ทัพเฉิง”“กระหม่อมขอทูลลา” เฉิงคั่วที่รับกล่องผ้ามาแล้วไม่ซักถามอะไรต่อไปรอจนเขาออกจากวังหันซือแล้ว สีหน้านางมารของกู้หยวนซูถึงได้ค่อยๆ จางหายไป เหลือเพียงแววตาอำมหิต “เยี่ยนจื่ออวี๋! นังคนชั้นต ่า! ข้าไม่ให้เจ้าได้ตายดีแน่!”…วันต่อมากลุ่มเยี่ยนอวี๋ที่เพิ่งมารวมตัวกันแล้วเสร็จได้เดินทางกลับโยวตูแล้วราวกับเป็นเวลาเดียวกันที่ฮองเฮาแห่งเมืองหลวงถูกปลด พวกเขาเองก็ถึงเมืองหลวงแล้วเช่นกันแต่เมื่อพวกเขาเข้าไปยังเมืองหลวง…“มาแล้ว”ด้านในพื้นที่ลับของสำนักคุนอู๋ในเขตชานเมืองเมืองหลวงมีเสียงสั่นส
