ยก็ไม่อาจทนได้ก็มาด้วยตนเองแล้ว เพราะผู้ดูแลของสำนักเหยาไถเซียนก็พูดเองว่า“พวกข้าสำนักเหยาไถเซียนยกย่องปราชญ์มหาสำนักเยี่ยนถึงได้ให้เกียรติสำนักชางอู๋ของพวกเจ้า อย่าให้หน้าแล้วไม่เอา”“ช่างหัวเกียรติของเจ้าสิ! ข้าบอกให้ไสหัวไปเดี๋ยวนี้!” เยี่ยนชิงที่เดิมคิดว่าจะมาแอบฟังอยู่ด้านข้างทนฟังต่อไปไม่ได้แล้วจริงๆ!
เยี่ยนหงชวนเองก็ไม่ได้ห้ามปราม เขาให้หน้าอีกฝ่ายมากแล้วไม่คิดเลยว่าฝ่ายตรงข้ามจะโอหังไร้ยางอายได้ถึงเพียงนี้ อย่างนั้นก็ไม่มีอะไรต้องคุยกันอีกแล้ว ปล่อยเจ้าหลานเฒ่าของเขาออกโรงก็พอ…“เฮอะ! ในที่สุดเจ้าสำนักเยี่ยนก็ยอมออกมาจากการ – กักตน –แล้ว!” ผู้ดูแลสำนักเหยาไถเซียนที่พอจะเดาเรื่องราวได้เอ่ยอย่างมีเลศนัย “ข้าน้อยยังคิดว่าเจ้าสำนักเยี่ยนจะกักตนไปจนถึงพิธีแต่งตั้งเจ็ดสำนักเสียอีก”“ไม่ใช่เรื่องของเจ้า!” เยี่ยนชิงจ้องมองกลุ่มคนที่มาจากเมืองหลวงด้วยความเย็นชา “สำนักของข้าไม่ต้อนรับพวกเจ้า ไสหัวไป!”“เจ้าสำนักเยี่ยน ข้าน้อยขอเตือนท่าน…”“ไม่ต้องมาเตือน! ต่อให้ผู้ชายทั้งใต้หล้านี้ตายไปจนหมด ลูกสาวแสนล ้าค่าของข้าก็จะไม่มีทางแต่งงานกับกู้ชีหลางอย่างแน่นอน เจ้าสุนัขนั่นเลิกหวังไปได้เลยว่าจะได้แต่งงานกับลูกสาวสุดที่รักของข้าอัญเชิญพระเสาวนีย์มาก็ไม่มีประโยชน์!” เยี่ยนชิงกล่าวจบก็เรียกคนมาส่งแขกในทันที“เจ้าสำนักเยี่ยนคิดจะก่อกบฏหรือไร!” ขันทีราชสำนักย้อนถามอย่างเฉียบคมเยี่ยนชิงหัวเราะ “สามเด
