ยว่า “มีมาดของผู้เป็นบิดาอยู่บ้าง แต่เสี่ยวอวี๋เอ๋อร์เจ้าไม่ต้องกดดันไปที่พี่รองเห็นด้วยให้พวกเจ้าแต่งงานกันนั้นเป็นเพราะรู้สึกว่าเป็นเรื่องดีต่อเจ้าและเสี่ยวเป่า แต่หากเจ้าไม่ชอบก็ไม่จำเป็นต้องฝืนใจตัวเอง”“ข้าจะลองคิดดู” เยี่ยนอวี๋ตอบรับอย่างสงบ แววตามองจ้องไปยังพ่อลูกที่อยู่ไม่ไกล นางต้องยอมรับเลยว่าการที่มีพ่อแม่อยู่ด้วยนั้นมีประโยชน์ต่อการเติบโตของเจ้าก้อนน้อยเป็นอย่างยิ่งแต่นางก็ยังไม่อาจรับประกันได้ว่าบิดาแท้ๆ ของเจ้าก้อนน้อยผู้นี้จะทำดีต่อลูกของนางเช่นนี้ไปตลอดหรือไม่ ยังมีอีกถ้าหากแต่งงานกันไปแล้วนางก็ต้องยอมรับชายผู้นี้จริงๆ อย่างนั้นหรือเมื่อคิดถึงจุดสุดท้ายนี้ เยี่ยนอวี๋ก็ขนหัวลุกไปหมด รู้สึก…
เยี่ยนอวี๋เองก็บอกไม่ถูกว่าตนรู้สึกเช่นไรแต่สามารถยืนยันได้เรื่องหนึ่งว่าที่ผู้ใต้บังคับบัญชาของนางพูดนั้นถูกต้อง คนผู้นี้แปลกประหลาดมากและความแปลกนี้ของเขาก็ดึงดูดนางได้จริงๆ“ซี้ด” เยี่ยนอวี๋ที่พลันค้นพบความจริงข้อนี้กุมศีรษะผู้ใต้บังคับบัญชาของนางนั้นพูดถูกจริงๆ ตอนนั้นนางยังไม่รู้สึกอะไรแต่ตอนนี้กลับกลายเป็นจริงแล้วไม่ใช่หรือและในขณะที่เยี่ยนอวี๋รู้สึกปวดหัวน้อยๆ นั้น อิงหลงอาวุโสก็กระพือปีกเบาๆ ดึงดูดสายตาของทุกคนไปทางนั้น แม้แต่เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่กำลังทานอาหารเองก็ไม่ใช่ข้อยกเว้น “อ้ะเน้ะ! บินใหญ่ๆ จะบินแล้ว!”“ใช่” ต้าซือมิ่งที่ป้อนข้าวให้เด็กน้อยรู้ดีว่าบรรพบุรุษอิงหลงอาวุโสน
