ไม่ใช่สักหน่อย ท่านแม่กับเสี่ยวเป่าชื่นชอบท่านพ่อคนนี้มากๆ เลยเยี่ยนเสี่ยวเป่าโบกมือเล็กป้อมไปมาตีไปที่ท่านลุงรอง เขาพยายามเค้นเสียงเอ่ยว่า “อ้า…แม ฉอบ…พ่อ…ชอบ! แม ชอบ พ่อ!อ้ะเนะเน้ะ…”
เยี่ยนเสี่ยวเป่าร้อนใจจนใบหน้าแดงก ่าไปหมด ที่เขารีบร้อนเช่นนี้เป็นเพราะอยากให้ท่านแม่อธิบายทำให้ผู้ใหญ่สี่คนในที่นั้นล้วนอึ้งงันไป ตัวเขาเองกลับดีใจขึ้นมา“แม! ชอบ! พ่อ!”เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่เห็นว่าตนเองสามารถเอ่ยคำว่า “แม่” ออกมาได้ดีใจจนร้อง “เนะเนะเนะ” ไม่หยุดและถึงขั้นที่ไม่สังเกตว่าชายเสื้อของท่านลุงรองถูกน ้าลายของเขากระเด็นใส่จนเปียกชุ่มไปหมดแล้วผ่านไปครู่ใหญ่…“เสี่ยวเป่า ลูกเรียกแม่ได้แล้วหรือ” เยี่ยนอวี๋ที่ตระหนกเล็กน้อยถึงแม้เจ้าตัวเล็กจะเรียกไม่ชัดแต่ว่านางฟังแล้วก็ใกล้เคียงมากแล้วดังนั้นเจ้าตัวเล็กกำลังเรียก ‘แม่’ แล้ว?!เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่ถูกถามก็ตอบด้วยเสียงอ่อนเยาว์ว่า “อ้า! แม!”เยี่ยนอวี๋ “…”นางยิ้มออกมาหัวคิ้วโค้งลง ยิ้มแย้มจนดวงตาหรี่ลงน้อยๆเยี่ยนเสี่ยวเป่าที่รับรู้ได้ว่านางชื่นชอบนั้นก็ดีใจขึ้นมา “อ้ะ! แม!แม! แม!”
นาทีนี้เยี่ยนอวี๋รู้สึกแค่ว่าหัวใจของตนราวกับล่องลอยอยู่บนยอดเมฆ ความขุ่นเคืองก่อนหน้านี้ราวกับถูกยัดเข้าไปในนุ่นจนอ่อนนุ่มไปหมดเด็กน้อยที่ดีอกดีใจยังคงโผเข้าใส่อ้อมกอดของท่านแม่อย่างน่ารัก “แม!”“จ้ะ!”เยี่ยนอวี๋มีความสุขมากจริงๆนาทีที่เจ้าตัวน้อยเข้าสู่อ้อมกอดของนางนั้นความ
