้เปลี่ยนหัวข้อมายังลูกชายของตัวเองแล้ว “เขาไม่ติดต่อกับทางบ้านมาครึ่งปีแล้ว ข้าเป็นห่วงเขานัก”หยางเฟิ่งหยวนถอนหายใจอีกครั้ง “ไม่ปกปิดเจ้าแล้ว ศิษย์สำนักที่อยู่ในต้าฮวงพร้อมกับลิ่งหลางนั้น ล้วนไม่มีข่าวคราวกลับมาเลยสำนักข้าสงสัยว่าพวกเขาคงพบเจอเรื่องไม่ดีเข้าแล้ว”“อะไรนะ!” เฉิงคั่วที่เหมือนถูกสายฟ้าฟาดสีหน้าไม่ดี “ข้ามีลูกชายแค่คนเดียวเท่านั้น”
“ขออภัย” หยางเฟิ่งหยวนเองก็เสียใจมาก “ต้าฮวงนั้นอันตรายอยู่แล้ว เซ่าเหิงเองก็ถูกวางยาที่นั่น ต้องโทษสำนักข้าที่ไม่เตรียมพร้อมและไม่ระวังตัว”“…” เฉิงคั่วสนทนาต่อไปไม่ได้อีก เขาคาดไม่ถึงเลยว่าหลายปีมานี้! เขาทำตัวเป็นวัวเป็นม้าให้กับสำนักคุนอู๋ แต่กลับได้รับผลลัพธ์ที่ลูกชายเพียงคนเดียวตายไม่พบศพเสียอย่างนั้น?“แม่ทัพเฉิง…”“ขออภัย ข้าขอตัวกลับตำหนักก่อน ไว้พบกันใหม่” เฉิงคั่วไม่อาจทำตัวเป็นงูกับหยางเฟิ่งหยวนได้อีกต่อไป หลังจากเดินออกจากจวนอัครเสนาบดีเขาแทบจะกระอักเลือดออกมา! ลูกเอ๋ย…เฉิงคั่วไม่อาจหายใจได้ ในขณะนั้นเองคนเดินเท้าที่ไม่มีตาคนหนึ่งชนเข้ากับเขา! เขาโกรธจนอยากจะฆ่าคน แต่ในมือกลับมีกระดาษยัดเข้ามาแผ่นหนึ่ง“เรียนแม่ทัพเฉิง ข้ารู้การตายที่แท้จริงของลิ่งหลาง หากต้องการทราบรายละเอียด พบกันที่สำนักเหยาไถเซียน”…นี่เป็นสิ่งที่เขียนไว้บนกระดาษส่วน ‘ข้า’ ในที่นี้ เห็นได้ชัดว่าต้องเป็นฮองเฮาองค์ใหม่…กู้หยวนซูแน่นอน
หัวใจของเฉิงคั่วราวกับกระจก รู้
