่งทำเอาเม่ยเอ๋อร์มึนงง เพราะนางเพิ่งเคยเห็นอิงหลงขนาดยักษ์ร้องไห้ฟูมฟายเช่นนี้เป็นครั้งแรก ราวกับว่ามีแม่น ้าสองสายกำลังไหลลงจากดวงตาของมังกรอย่างไรอย่างนั้นเยี่ยนอวี๋ “…”นางที่รู้สึกขนลุกอดไม่ได้ที่จะคิด ผู้ใต้บังคับบัญชาของนางไม่ชอบร้องไห้นี่! เหตุใดจึงได้ร้องไห้ฟูมฟายเช่นนี้ได้เล่าโชคดีที่อิงหลงอาวุโสควบคุมตัวเองได้อย่างรวดเร็ว “ขออภัยปฐมราชินีด้วย ข้าน้อย…ข้าน้อยควบคุมตัวเองไม่ได้” ถึงแม้อยากจะร้องไห้ตั้งแต่เจอปฐมราชินีครั้งแรกแล้วก็ตาม แต่เพราะว่ากลัวโดนก่นด่าจึงไม่กล้าร้อง
แต่บัดนี้ แม้แต่อิงหลงอาวุโสเองก็ยังไม่สังเกตว่ามันได้ปลดปล่อย‘ตัวตนจริงๆ’ ของมันออกมาต่อหน้าปฐมราชินีโดยไม่รู้ตัวแล้ว แต่ก่อนมันไม่กล้าเลยสักนิด ไม่ได้เพราะเกรงกลัวในปฐมราชินีแต่อย่างใด เพียงแค่ไม่กล้าเท่านั้น…“เอาล่ะๆ รีบเถอะ” เยี่ยนอวี๋ที่โบกมือให้ปวดศีรษะเล็กน้อย ไม่อยากเห็นผู้ใต้บังคับบัญชาร้องไห้อีกต่อไปแล้ว รู้สึกแปลกๆ ในใจอิงหลงอาวุโสที่ยังคงร้องไห้อยู่เรื่อยๆ พยักหน้าจริงจัง “ขอรับข้าน้อยจะไม่ทำให้ปฐมราชินีผิดหวังแน่นอน”“อืม” เยี่ยนอวี๋ที่หน้าตึงหวังเพียงว่า ผู้ใต้บังคับบัญชาจะไม่ร้องไห้ต่อไปอีกแล้ว!ต้าซือมิ่งเห็นทั้งสองจึงได้เผยรอยยิ้มออกมา แม่ของลูกน้อยที่แสร้งเคร่งขรึม ช่างน่ารักเสียจริง“เจ้าหัวเราะอะไร!” เยี่ยนอวี๋ที่เห็นต้าซือมิ่ง ‘แอบหัวเราะ’ พอดีสีหน้านิ่งเกร็งต้าซือมิ่งหลุดปาก “เจ้าน่ารักเส
