บบัญชาทำได้เพียงกล่าวต่อโยวตูอ๋องว่า “โยวตูอ๋อง เชิญขอรับ”“โยวตูอ๋อง รับบัญชา” เฉาหมิงเฉิงเองก็จ้องโยวตูอ๋องเขม็งหลังจากเก็บพระบัญชาแล้ว จากนั้นผู้แข็งแกร่งที่มีกลิ่นอายแปลกประหลาดสี่คนด้านหลังก็ล้อมโยวตูอ๋องไว้ตั้งนานแล้วอินสวินอี้ที่ยืนตัวตรง เขาคาดไว้แล้วว่าต้องมีวันนี้ ดังนั้นเขาจึงรับบัญชา “กระหม่อม น้อมรับพระบัญชา”“ท่านอ๋อง!”
“ท่านอ๋อง!…”ทหารเมืองโยวตูและองครักษ์จวนอ๋องต่างสับสนวุ่นวายไปหมดคนจากราชสำนักต่างตักเตือน!แต่อินสวินอี้ได้สั่งการลงไป “ใจเย็นก่อน!”“ท่านอ๋อง! มาร…” องครักษ์บางคนเกือบจะพูดออกไปแล้วว่า“มารดามันเถอะ! ใครจะไปฟังคำพูดของหยวนคังฮ่องเต้นั่นกัน!”แต่อินสวินอี้ไม่ให้โอกาสเขาพูดออกไป “หมายถึงเจ้านั่นแหละ!ต้าเหมา”องครักษ์กัดฟันแน่นไม่พอใจแค่นเสียง หึ! และไม่ได้พูดต่อไปเหมือนเอ้อร์เหมา“โยวตูอ๋องรู้ดี” เฉาหมิงเฉิงกล่าวจบก็นำพระบัญชาในมือยื่นให้กับอินสวินอี้ แต่ฝ่ายหลังกลับไม่รับมาแล้วถามกลับว่า “ตามพระบัญชาแล้ว จะให้ข้าย้ายไปเมืองหลวงทั้งตระกูลใช่หรือไม่”“ใช่แล้ว” เฉาหมิงเฉิงพยักหน้า“เช่นนั้นข้าคงต้องเก็บสัมภาระเสียหน่อยกระมัง” อินสวินอี้ถามเฉาหมิงเฉิงรีบปฏิเสธ “ไม่จำเป็น เมืองหลวงมีไว้ให้พร้อมแล้ว”“แต่ข้ามีสนมมากมาย หญิงสาวเหล่านี้จะออกจากบ้านทีไม่ได้รวดเร็วนัก เจ้าควรต้องเคารพดอกไม้ของข้าบ้างสิ! คงไม่ทำเหมือนที่
จับคนร้ายแล้วจับทั้งตระกูลข้าไปตอนดึกๆ ดื่นๆ หรอกนะ!
