หลังจากก้าวเท้าออกจากห้องของผู้อาวุโสหลิน หญิงสาวผู้เลอโฉมคนเดิมก็นำทางจางอวิ๋นขึ้นมายังห้องรับรองพิเศษบนชั้นสามของหอเก๋ง
ภายในห้องถูกตกแต่งอย่างหรูหรา โอ่อ่าด้วยโซฟายาวบุขนสัตว์หนานุ่ม เบื้องหน้ามีโต๊ะน้ำชาสลักลายวิจิตรที่จัดวางผลไม้จิตวิญญาณและของว่างเลิศรสไว้อย่างครบครัน ด้านหน้าสุดของห้องคือบานหน้าต่างกระจกขนาดใหญ่สูงจรดเพดาน ทิวทัศน์เบื้องหน้าเปิดกว้าง ทำให้สามารถมองเห็นบรรยากาศในลานประมูลด้านล่างได้อย่างชัดเจนราวกับมองผ่านฝ่ามือ
หญิงสาวผู้เลอโฉมผายมือแนะนำด้วยรอยยิ้มหวานหยดย้อย “คุณชายอวิ๋นเจ้าคะ หน้าต่างบานนี้สร้างจากคริสตัลมายาทางเดียว บริเวณขอบกระจกทั้งสองด้านได้สลักค่ายกลรวบรวมปราณเอาไว้ ท่านสามารถมองเห็นทุกความเคลื่อนไหวภายนอกได้อย่างชัดเจน แต่คนด้านนอกจะไม่มีทางมองเห็นเข้ามาข้างในได้เจ้าค่ะ!”
จางอวิ๋นพยักหน้าเรียบๆ
เขาไม่ได้รู้สึกตื่นตระหนกอันใด แม้ทวีปวิถีเซียนจะเป็นโลกแห่งการบำเพ็ญเพียร แต่เทคโนโลยีทางจิตวิญญาณบางอย่างก็มิได้ล้าหลังไปกว่าโลกยุคปัจจุบันเลย ศักยภาพของ ‘หอสมบัติหนานจาง’ นั้นลึกล้ำเพียงใด เขาพอจะประเมินได้
“คุณชายอวิ๋น... ท่านยังต้องการสิ่งใดเป็นพิเศษอีกไหมเจ้าคะ?”
หญ
