ัง ‘ปัง’ แต่ก็ถูกพลังวิเศษอันอัศจรรย์ของต้าซือมิ่งบางคน ‘ระงับ’ ไว้ได้ซึ่งก็คือต้าซือมิ่งเขาไม่เพียงแต่ ‘ผนึก’ ร่างของเยี่ยนจื่อเสาไว้ แต่ขณะที่ถูกดึงไขกระดูกบริสุทธิ์นั้น ยังควบคุมสภาวะระเบิดบรรลุขั้นของเยี่ยนจื่อเสาเอาไว้ได้ทั้งหมดด้วยความสามารถเพียงนี้ ทำเอาเม่ยเอ๋อร์ต้องประหลาดใจ และทำให้เยี่ยนจื่อเสาตะลึงงันด้วย!“แข็งแกร่งมาก…”นี่เป็นคำพูดที่เม่ยเอ๋อร์และเยี่ยนจื่อเสาพูดออกมาพร้อมกัน“อ้ะเนะ!”เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่ไม่สามารถขยับได้อยากจะระบำมือให้กับท่านพ่อของเขาสักรอบ แต่เสียดายที่เขาขยับไม่ได้ เขาเพียงแค่ขยับเบาๆเม่ยเอ๋อร์ก็รัดเขาไว้แน่นมากขึ้นอีก…ส่วนเยี่ยนอวี๋นั้นเหมือนว่าจะชินชาเสียแล้ว หรืออาจเพราะว่านางกำลังเพ่งสมาธิ นางกำลังชำระเลือดมนุษย์วานรหวาไหวออกจากพี่รองอย่างตั้งอกตั้งใจ
เพราะเลือดของทั้งสองได้ผสานเข้าด้วยกันอย่างสมบูรณ์แล้วจึงชำระได้ยาก หากไม่ใช่ว่าพลังจิตใจได้ฟื้นฟูอีกขั้นแล้วนั้น เยี่ยนอวี๋คงไม่กล้าที่จะเสี่ยงเช่นนี้แต่ตอนนี้เลือดสีดำจางๆ กำลังไหลออกมาเพราะแรงดึงดูดด้วยอนุสติของเยี่ยนอวี๋เวลาผ่านไปทีละน้อยๆ…“ใกล้แล้ว!”เม่ยเอ๋อร์คิดในใจ เวลาหนึ่งถ้วยชาจะผ่านไปแล้วจึงอดไม่ได้ที่จะตื่นเต้นขึ้นมา! ทำให้เจ้าตัวน้อยพบว่าพี่เม่ยเอ๋อร์รัดเขาแน่นขึ้นอีกแล้ว เสี่ยวเป่าลำบากใจนักส่วนต้าซือมิ่งบางคนสีหน้าซีดเซียวลงอย่างเห็นได้ชัด! ทำให้เม่ยเอ๋อร์ที่คอยสังเกตการณ์อยู่รู้ว่าแม้
