ไรเลย แม้แต่เยี่ยนอวี๋และคนอื่นๆ ก็ไม่เห็นเช่นกันเม่ยเอ๋อร์รู้สึกเสียดายเล็กน้อยแต่ต้าซือมิ่งบางคนกลับ ‘กระแอม’ ไปทีหนึ่ง ไม่ดังมาก ทว่าเสียงบางเบาแต่ทรงพลังนั่นก็เพียงพอที่จะเบนความสนใจของทุกคนได้“เป็นอะไรไปอย่างนั้นหรือ”“อ้ะเนะ!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่ไม่ถูกลุงรองของเขาบังไว้ เห็นว่าพ่อของเขากระอักเลือดเป็นคนแรก! เขาจึงได้ร้อง ‘อุแว้’ ออกมา “อุแว้…อุแว้…” พี่เม่ยเอ๋อร์ปล่อยเสี่ยวเป่าลงเดี๋ยวนี้!เยี่ยนอวี๋ที่จับข้อมือของต้าซือมิ่งบางคนผ่านพี่รองนั้นขณะเดียวกันกับที่นางตรวจชีพจรอยู่ก็ได้บังคับป้อนยาให้กับต้าซือมิ่งไปหนึ่งเม็ด“แค่ก!” ต้าซือมิ่งกระอักเลือดออกมาอีกครั้ง กระอักยาเม็ดออกมาด้วย! พลังจิตไม่มั่นคงอย่างเห็นได้ชัด แต่เขาก็ได้นั่งขัดสมาธิลงตามมาด้วย…“…”
