ิ้งงง!วินาทีที่อสูรถอยกลับราวกับวิญญาณที่ไม่อาจพบเจอแสงสว่างได้นั้น! นั่นเป็นวินาทีที่สำคัญที่สุดเช่นกัน เยี่ยนอวี๋ได้ร่ายยันต์กระดาษโปร่งแสงออกมาหนึ่งแผ่นแล้วฟาดไปทางด้านหลังของจวินฮวนฟิ้ววว!ยันต์กระดาษประดุจแสง!ที่ร่วงหล่นเหมือนดาวตกในยามค ่าคืนนี่ยังไม่รวม…
“ไปเถิด…”เยี่ยนอวี๋ดึงสองพ่อลูกขึ้นจากพื้นได้อย่างง่ายดายและลอยขึ้นกลางอากาศ รีบตามยันต์กระดาษของตนไปอย่างรวดเร็ว ไม่นานก็ข้ามผ่านศีรษะของจวินฮวนไป รวดเร็วเสียจนเขาไม่ทันตั้งตัวอินหลิวเฟิงที่ตามมาด้วยดึงจวินฮวนขึ้นทันที “ไปๆๆ!”“…จะไปที่ใด?” จวินฮวนไม่เข้าใจอินหลิวเฟิงไม่เข้าใจ “ไม่รู้สิ”จวินฮวน “…”เขาที่ค่อยๆ เก็บกระบี่เข้าในปลอกกระบี่รีบกลืนโอสถเม็ดหนึ่งลงไป ป้องกันไว้ก่อนขณะเดียวกัน…“ไปเถิด!”เม่ยเอ๋อร์ดึงเยี่ยนจื่อเสาและเอ้อร์เหมาขึ้น แล้วรีบตามเยี่ยนอวี๋ไปโฮก!ขณะเดียวกันที่ ‘กลุ่มผู้ติดตาม’ กำลังบินตามไปนั้นก็มีเสียงคำรามดังก้องกังวานมาจากที่ที่ไกลออกไปอินหลิวเฟิงคาดเดา “ต้องถูกกูไหน่ไนโจมตีแน่ๆ!”
“โจมตีอะไรอย่างนั้นหรือ” จวินฮวนเพียงแค่อยากเข้าใจสถานการณ์ตรงหน้านี้เท่านั้นแต่อินหลิวเฟิงไม่รู้ “ข้าเองก็ไม่รู้ น่าจะเป็นร่างของอสูรที่อยู่เบื้องหลังกระมัง”จวินฮวน “…”เขากลืนโอสถลงไปอีกเม็ดหนึ่งเงียบๆ นี่เป็นโอสถที่สามารถระเบิดพลังโจมตีออกมาได้ในทันทีขณะเดียวกัน…ฟิ้ววว!เยี่ยนอวี๋ได้พาสองพ่อลูกมาถึงหน้ากำแพงอักษรโบราณบริเวณจุดปล
