แม่เจ้า!‘ห่างไกล ยังห่างไกลมากนัก ชื่นชม น่าชื่นชมจริงๆ…’ ไม่ว่าอินหลิวเฟิงจะทอดถอนใจอย่างไร เขาก็ไม่กล้าพูดออกมา จะทำอย่างไรได้เล่า ในเมื่อเขาขี้ขลาดนี่!เยี่ยนอวี๋ที่ถูก ‘กำราบ’ นางก็ทำได้เพียงกล่าวด้วยสีหน้าเย็นชา“เจ้าก้มหน้ามาสิ ข้าดูให้”“ไม่รีบ เจ้าคิดก่อนดีกว่าว่าจะช่วยคนอย่างไร” ต้าซือมิ่งกล่าวอย่างอ่อนโยนและเป็นมิตร
อินหลิวเฟิง ‘…ดัดจริต!’“เช่นนั้นเจ้าปล่อยมือสิ ข้าจะได้ทำอะไรสะดวก หากจะไปแล้ว ข้าค่อยจูงมือเจ้า”“ได้” ต้าซือมิ่งรู้จักประมาณตน เขาดึงมือกลับ แต่กลับงอแขนไว้เล็กน้อย “ส่งเสี่ยวเป่าให้ข้า เจ้าทำธุระของเจ้าก่อน พี่เขยรองและเม่ยเอ๋อร์ยังไหวอยู่ แต่เอ้อร์เหมาคงรับมือได้อีกไม่นาน”เยี่ยนอวี๋กวาดตามองต้าซือมิ่งที่ยังคงหลับตา นางยอมยื่นเสี่ยวเป่าให้เขา “เจ้าอยู่เฉยๆ อย่าขยับไปไหน”“อืม” ต้าซือมิ่งตอบอย่างเชื่อฟังเยี่ยนอวี๋มิอาจโมโหใส่เขาอีกครั้ง มิหนำซ ้านางเองก็ไม่มีเวลลาจึงทำได้เพียงกำชับให้อินหลิวเฟิงเฝ้าสองพ่อลูกให้ดี ส่วนนางก็เดินไปนั่งขัดสมาธิลงบนที่ที่แห้งสะอาดและเริ่มสื่อสารกับหินปราบมารที่ถูกกัดกร่อนอินหลิวเฟิง ‘ปกป้อง’ สองพ่อลูกอย่างดี และยังอดทอดถอนใจในใจมิได้ เขาต้องเรียนรู้จากต้าซือมิ่งอีกมาก! หากเขามีความสามารถเช่นนี้แต่แรก เขาอาจจะ…แค่ก!อินหลิวเฟิงไม่กล้าคิดต่อไปอีก เขากลับไปจดจ่อกับการเฝ้าเหมือนเดิม
ในขณะเดียวกัน…แม้จวินอั้นอยู่ที่อยู่ข้างนอกจะฟื้นตัวแล้ว
