แต่เพื่อให้เจ้าได้เห็น คราวหน้าพวกข้าจะหาขาเสือมาให้เจ้าดูสักหน่อย”
“หลี่ลี่ พวกข้าชื่นชมเจ้าจริงๆ ความสามารถในการปรับตัวของเจ้าเก่งมาก พนันกับพี่ใหญ่หูอี้ พอเข้าไปในเขาเสือคำราม เห็นอันตรายก็ไม่กลัวอับอาย หลบซ่อนตัวอย่างเด็ดเดี่ยว ความเฉลียวฉลาดในการรักษาชีวิตนี้ ถ้ามีแต่แรกคงดีกว่านี้”
“ใช่แล้ว ถ้าเจ้าฉลาดจริง ก็ไม่ควรพนันกับพี่ใหญ่หูอี้ตั้งแต่แรก ช่างรู้ไม่ทันการณ์เสียจริง”
ผู้คนเหล่านี้ล้อมรอบ หลี่ลี่ พวกเขาไม่ต้องการให้เขาจากไปเร็ว ทุกคนต่างพยายามดูถูกเหยียดหยามเขาอย่างสุดกำลัง
หูอี้มองดู หลี่ลี่ อย่างพึงพอใจ เมื่อเห็นเขาตกอยู่ในสถานการณ์เช่นนี้ ความสุขในใจของเขาช่างบรรยายไม่ถูก
แต่ หลี่ลี่ ยังคงยิ้มแย้มตลอดเวลา ไม่หวั่นไหวต่อคำชมหรือคำด่า ทำให้หูอี้รู้สึกคันยุบยิบในใจ เพราะยังไม่ได้สะใจถึงที่สุด
“หลี่ลี่ เจ้าแพ้แล้ว วันที่ข้าแต่งงาน เจ้าต้องจำไว้ว่าต้องมาดื่มสุราแสดงความยินดี เจ้าชอบ หลิวเหมยเอ๋อร์ ไม่ใช่หรือ? ตอนนั้นเจ้าต้องดื่มให้มากๆ นะ!” นึกถึงภาพ หลี่ลี่กับหลิวเหมยเอ๋อร์ สนิทสนมกัน และท่าทีเทิดทูนรักใคร่ที่ หลิวเหมยเอ๋อร์ มีต่อหลี่ลี่ หูอี้ก็รู้สึกไม่สบายใจขึ้นมาอีกครั้ง
หลี่ลี่ ยิ้มน้อยๆ “เรื่องพนัน ข้าจะรักษาสัญญา แต่หากเจ้าคิดจะแต่งงานกับ หลิวเหมยเอ๋อร์ นั่นคงเป็นเพียงความฝัน”
สีหน้าของหูอี้เปลี่ยนไปทันที เขาพุ่งเข้าไปใกล้ หลี่ลี่ แล้วกระซิบเสียงเย็นข้างหูว่า “หลี่ลี่
