ก เขาเลยเมินมันไป
อวิ๋นเหยาผู้นี้บอกเอาผลึกเซียนไปทำโน่นนี่มากมาย ทว่าแท้จริงมันมิได้เปลืองผลึกเซียนเยอะแยะอะไรเลย นางเอาไปใช้เองต่างหาก
เจียงผิงอันพลันจำอะไรได้ “ผู้อาวุโส โอสถเซียนสามต้นนั้นที่ผู้อาวุโสได้มาเล่า ท่านเอาหุ่นเชิดข้าไปเป็นร้อย มูลค่าสูงหลายร้อยล้าน ท่านก็ควรชดเชยโอสถเซียนให้ข้าสักต้นนะ”
เมื่อนึกถึงปราณทรงพลังจากโอสถเซียนเหล่านั้น เจียงผิงอันก็หัวใจสะท้านเทิ้ม โอสถเซียนแต่ละต้นมูลค่ามิได้ต ่าไปกว่าอาวุธวิเศษระดับศาสตราเซียนสวรรค์เลย!
ไม่ว่าโอสถเซียนต้นใด ก็เพียงพอให้เซียนทั้งหลายสติแตกได้แล้ว
“เหอะ ๆ ฝันหวานเชียวนะ คิดจะแลกหุ่นเชิดพัง ๆ พวกนั้นเป็นโอสถเซียนรึ?”
อวิ๋นเหยาชำเลืองเจียงผิงอัน “ถึงให้เจ้าไป เจ้าก็ใช้มันไม่ได้หรอก ขอบเขตอย่างเจ้าอย่าว่าแต่กินโอสถเซียนทั้งต้น ต่อให้เป็นแค่ใบเดียว พลังของมันก็ยังร้ายกาจพอระเบิดร่างเจ้าได้”
“แต่น ้าแช่โอสถเซียนเพิ่มอายุขัยเจ้าเป็นพัน ๆ ปีได้”
ว่าพลาง มวลน ้าก้อนหนึ่งก็ปรากฏบนมืออวิ๋นเหยาจากอากาศธาตุ พลังชีวิตมหาศาลปรากฏรายล้อมดุจโอสถลูกกลอนเซียนเม็ดหนึ่ง
เจียงผิงอันรำพึงในใจ กะแล้วเชียว เขายังไร้โอกาสได้โอสถเซียนมา แต่ได้น ้าแช่โอสถเซียนมาก็ไม่แน่ มันเพิ่มอายุขัยเขาได้เป็นหลักพันปี
เขาอ้าปากกลืนก้อนวารีตรงหน้าเข้าไป
ชั่วขณะนั้น พลังชีวิตยิ่งใหญ่หลากเข้าสู่รากฐานของเขาร่างกายคล้ายได้อาบแช่ในน ้าพุร้อน รู้สึกผ่อนคลายสบายตัวรากฐ
