ครานี้เอง…ปฐมราชินีกำลังจะบันดาลโทสะอีกครั้ง!“อ้ะ!”ทว่าเยี่ยนเสี่ยวเป่าที่ไม่ได้รับจูบนั้น เขาก็ยื่นมืออวบอ้วนของตนออกไปพอดี เขากอดท่านแม่ที่อยู่ใกล้เพียงเอื้อมไว้ ก่อนจะ ‘จุ๊บ’ ลงไปที่ท่านแม่ของเขาเยี่ยนอวี๋ “…”ความเดือดดาลทั้งหมดถูกเจ้าตัวน้อยตัวนุ่มนิ่งสยบลงไม่น้อยนางช่าง…“พวกเราจะรอเจ้ากลับมา” ต้าซือมิ่งยังมองมารดาเด็กน้อยตรงหน้าที่โมโหเป็นฟืนเป็นไฟอย่างไม่กลัวตาย เขากล่าวอย่างมีความนัยว่า “นี่ก็คือ ‘ข้อแลกเปลี่ยน’ ของข้า”เยี่ยนอวี๋หรี่ตาลง แววตานุ่มลึกแต่แล้วต้าซือมิ่งยังพูดต่อว่า “ไปเถิด หากอยากจะคิดบัญชีก็ต้องรอเจ้ากลับมา แต่ข้างล่างรอไม่ได้หรอกนะ”เยี่ยนอวี๋สูดหายใจเข้าลึก ก่อนจะเหยียบบนหลังเท้าของต้าซือมิ่ง!
ซี้ด…ต้าซือมิ่งไม่ทันตั้งตัว เขารู้สึกปวดขมับตุบๆเมื่อเยี่ยนอวี๋จูบศีรษะโล้นน้อยๆ ของเจ้าตัวน้อยแล้วก็กล่าวลา“เสี่ยวเป่าเป็นเด็กดีนะ”“อ้ะเนะ!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าพยักหน้าเยี่ยนอวี๋จึงหันหลังเดินจากไปพร้อมกับเหยียบขยี้หลังเท้าของต้าซือมิ่งรอบหนึ่ง! สีหน้าที่เรียบเฉยของเขาบัดนี้จึงค่อยๆ ซีดลงทว่านอกจากสูดหายใจเข้าลึกแล้ว ต้าซือมิ่งก็ไม่ได้พูดสิ่งใดแน่นอนว่าเขาทำได้เพียงยอมทนเงียบๆ และส่งมารดาเด็กน้อยจากไปจากนั้นเขาก็ทอดถอนใจ “แสบจริงๆ”“อย่าว่าอย่างนั้นอย่างนี้เลย ต้าซือมิ่งท่านนี่นะ” อินสวินอี้ที่อยู่ไม่ไกลก็ถึงกับต้องมากล่าวแสดงความยินดีกับต้าซือมิ่งอย่างชื่นชม“ท่านมันแน่จร
