ต้าซือมิ่งเลิกคิ้วเล็กน้อย เขามองไปที่ท่านอ๋องผู้รู้งานอย่างชื่นชมทว่า…“ในอนุสติของนางมีวิญญาณโบราณอาศัยอยู่ตนหนึ่ง” ต้าซือมิ่งกลับมิได้ยื่นเงื่อนไขใดๆ ก็ให้ข้อมูลที่นางอยากรู้แล้ว “แต่ข้าไม่รู้หรอกว่าวิญญาณโบราณตนนี้มีความสัมพันธ์อย่างไรกับนาง”เยี่ยนอวี๋ที่มองลึกเข้าไปในตาของต้าซือมิ่งมิได้พูดอะไรอินหลิวเฟิงกลับพูดแทรกขึ้นว่า “เช่นนั้นจะทำอย่างไร ยังจะให้นางลงไปหรือ อย่าว่าอย่างนั้นอย่างนี้เลย ท่าทีเอาแต่จับจ้องราวกับจะกินต้าซือมิ่งเช่นนั้น คงเคียดแค้นกูไหน่ไนเจ้ามาก หากคนเช่นนี้ตามลงไป นางต้องทำเรื่องไม่ดีแน่”“ไม่ ข้าต้องการให้นางลงไป” เยี่ยนอวี๋ในตอนนี้มิอาจตัดสินได้ว่าวิญญาณโบราณที่อยู่ในอนุสติของกู้หยวนซูเป็นปีศาจระกาตัวจริงหรือเป็นเพียงร่างแยกของมัน นางจำเป็นต้องตรวจสอบให้มั่นใจ“กูไหน่ไน…” อินหลิวเฟิงลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ย “เรื่องนี้เกี่ยวโยงถึงอาณาเขตของโยวตูและชีวิตของเหล่าปราชา โปรดไตร่ตรองให้ดี”
“ใช่แล้ว ข้าให้ความร่วมมือทุกเรื่องได้ แต่ต้องอยู่ภายใต้เงื่อนไขที่เป็นหลักประกันความสงบสุขให้เหล่าปราชาชนโยวตูของข้าปัญหาอุทกภัยที่เกิดขึ้นทุกปีทำให้พวกเขาบ้านแตกสาแหรกขาดเราจะทำให้พวกเขาลำบากไปมากกว่านี้มิได้” สำหรับเรื่องนี้แล้วอินสวินอี้เป็นเจ้านครรัฐโยวตูที่มีจุดยืนชัดเจนเพียงแต่เมื่อสิ้นเสียงพูด ต้าซือมิ่งที่กำลังป้อนเด็กน้อยก็เอ่ยขึ้นว่า “หากนางไม่อยากช่วยเจ้ารักษาโย
