อเท็จจริง ต้าซือมิ่งกลับอุ้มเด็กที่หลับลึกคนนั้นมาในขณะที่นางกำลังตะลึงงัน เขาเปิดหน้าของเด็กน้อยให้ท่านลุงรองดู “เสี่ยวเป่าหน้าตาไม่เหมือนข้าหรือ”เยี่ยนจื่อเสามองแล้วก็ตกใจ เขาเพิ่งค้นพบว่า เด็กน้อยช่างเหมือนกับเขาจริงๆ ทะ… ทั้งหมดนี้… ปะ… เป็นเรื่องจริงหรือ!!?
หรงอี้พึงพอใจกับปฏิกิริยาของท่านลุงรองเป็นอย่างมาก เขาห่อตัวเด็กน้อยกลับไป เพื่อให้เด็กน้อยหลับสบาย ในขณะเดียวกันก็ป้องกันไม่ให้ลมพัดโดนผิวหนังบอบบางของเขา“นี่… นี่มัน ขอแสดงความยินดีกับต้าซือมิ่งที่ได้บุตรชาย”อินสวินอี้ผู้รู้มารยาทที่สุดก็รีบกล่าวแสดงความยินดี “งานเลี้ยงครบร้อยวัน ข้าจะมอบของขวัญอย่างงามให้”“มิบังอาจ” ต้าซือมิ่งรู้สึกชื่นชมโยวตูอ๋องผู้มีหน้ามีตาท่านนี้นักเขาเหลือบมองอินหลิวเฟิงที่อยู่ข้างหลังโยวตูอ๋องอินหลิวเฟิงสัมผัสถึง “อันตราย” ได้อย่างเฉียบแหลม ทว่าเขายังคงมึนงงอยู่ ถึงแม้เขาเตรียมใจไว้แล้ว แต่เขาก็ไม่คิดว่าต้าซือมิ่งท่านนี้จะยอมรับเสี่ยวเป่าเป็นบุตรตนได้อย่างรวดเร็วและเฉียบขาดเช่นนี้!นะ นี่มัน…“เหลือเชื่อ!” เอ้อร์เหมาพูดแทนเสียงในใจของนายท่านน้อย เขายังรู้สึกเสียดายนัก ช่างน่าเสียดายจริงๆ แต่เดิมเขาคิดว่านายท่านของเขาจะเป็นพ่อเลี้ยงให้เด็กน้อยที่เก่งกาจคนนี้ได้ทว่าเอ้อร์เหมาผู้ตรงไปตรงมาก็อดตบไหล่นายท่านน้อยของตนเพื่อให้กำลังใจเขามิได้ ถึงแม้จะไม่กล้าเอ่ยปาก แต่ในใจของเขายังคงสนับสนุนให้นายท่านน้อยเกี
