เนียนขาวและเย็นราวกับหยก เขาลอบถอนหายใจอีกครั้ง แก่นสารแห่งการสร้างสรรพสิ่งล้วนประกอบเป็นตัวนางการมองอย่างโจ่งแจ้งเช่นนี้ ทำให้เยี่ยนอวี๋ยากที่จะทำเป็นไม่รู้“มองพอรึยัง”“อวี๋”หรงอี้ที่อุ้มเด็กน้อยพลางเดินเข้าใกล้เยี่ยนอวี๋ เขาเรียกมารดาของเด็กน้อยเบาๆ ทำให้เยี่ยนอวี๋ที่กำลังฝึกฌานขมวดคิ้ว จากนั้นก็ได้ยินเขาถอนหายใจ “มิอาจเทียบเคียงเจ้าได้”เยี่ยนอวี๋ “?”นางไม่อยากสนใจเขาอีก นางตั้งมั่นในสติประสานกลมกลืนกับพลังศักดิ์สิทธิ์ที่อยู่ในร่างกายต่อไป
ต้าซือมิ่งยังคงไม่ละสายตาไปจากนาง เขาชื่นชมมารดาเด็กน้อยด้วยความสัตย์ซื่อต่อไป ทำให้เยี่ยนอวี๋ที่ประสานพลังถึงช่วงสุดท้ายอดลืมตาขึ้นไม่ได้ ดวงตาดวงนั้นมีสีม่วงเข้มและดูลึกลับ ราวกับโลกปฐมกาลมันเหมือนกับ… โอบรับโลกไว้ทว่าดวงตาที่โอบรับโลกไว้กำลังขยายกว้างขึ้นเรื่อยๆ เพราะว่าขณะที่เยี่ยนอวี๋ลืมตาขึ้น สิ่งที่เห็นก็คือดวงตาอีกคู่หนึ่ง และในดวงตางดงามดวงนั้นยังสะท้อนใบหน้าของนางอย่างชัดเจน“เจ้า…” เยี่ยนอวี๋อึดอัดเล็กน้อย นางไม่รู้ว่าต้าซือมิ่งเข้าใกล้ตนตั้งแต่เมื่อใด เขาไม่ส่งเสียงและไม่มีกลิ่นอายใดๆ แผ่ซ่าน นางจึงผงะทำท่าจะหงายหลังทว่านางยังไม่ทันหงายหลังไป ต้าซือมิ่งก็ยื่นแขนไปโอบเอวของนางไว้แล้ว ทำเอานางตัวแข็งทื่อ เขายังโอบนางไว้ถึงที่สุด โอบจนนางอยู่ในอ้อมกอด ปราชิดหน้าอกของเขาถึงแม้เขาจะใช้เพียงมือข้างเดียว ทว่าพลังแขนของต้าซือมิ่งมีไม่น้อย พล
