ายแม้เพียงน้อย อีกทั้ง…”
คลื่นอวกาศที่กำลังแตกสลายอย่างน่าสะพรึงกำลังถาโถมไปที่รอบตัวต้าซือมิ่งก่อนจะสลายไป มิได้ทำให้เขาบาดเจ็บแม้แต่น้อย ที่เป็นเช่นนี้ย่อมไม่ใช่เป็นเพราะปฐมราชินีเยี่ยนต้องการไว้ ‘ชีวิตอันไร้ค่า’ ของเขา แต่เพราะบนตักของเขายังมีเด็กน้อยอยู่“ลูกพ่อ ครั้งนี้พ่อต้องพึ่งเจ้าแล้วล่ะ” ต้าซือมิ่งจอมก่อกวนได้แต่ถอนหายใจในครานี้เอง เยี่ยนอวี๋ก็ลงมายืนอยู่ข้างหลังเขาแล้ว…วิ้ง!
