เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่แต่เดิมคิดว่าท่านพ่อหายไปอีกแล้ว เขาอยากร้องไห้จริงๆ ก็ในเมื่อก่อนหน้านี้ท่านพ่อบอกไว้ว่ารอให้ท่านแม่เสร็จธุระแล้วจะมาอุ้มเขา ผลคือ… ท่านพ่อรูปงามเกือบจะหายไปอีกแล้ว!“อ้ะเนะเนะ! อ้ะเนะเนะ…”เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่จะร้องไห้เมื่อครู่นี้เปลี่ยนสีหน้ายิ้มร่า เขาส่งเสียงร้องไปทางท่านพ่อรูปงามของเขาไม่หยุด เพื่อเร่งให้ท่านพ่อของเขารีบมาอุ้มเขาได้แล้ว! ส่วนเรื่องอื่นๆ เขาไม่สนใจหรอกเด็กน้อยจึงไม่รู้ว่าท่านแม่ของเขากำลัง ‘เหม่อลอย’ ไม่ได้สนใจปฏิกิริยาของเขา และยิ่งไม่ได้ยินเสียง ‘เนะๆๆ’ ของเขาแม้แต่น้อยเพราะว่าตั้งแต่จังหวะที่เยี่ยนอวี๋กระโดดออกมาจากกลางอากาศ นางก็ถูกกู้หยวนซูดึงดูด ‘ความสนใจ’ ไปทันที ในความทรงจำของนางมีภาพมากมายผุดขึ้นมา มันช่างชัดเจนและต่อเนื่อง! นี่เป็นสิ่งที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน ทว่าเยี่ยนอวี๋รู้ว่าทั้งหมดนี้คือความทรงจำของแม่นางน้อยเยี่ยนจื่ออวี๋ เป็นความทรงจำของชาติปางก่อนที่ถูกสตรีชุดขาวตรงหน้าคนนี้เรียกคืนมา!“ที่แท้นางก็คือกู้หยวนซู” เยี่ยนอวี๋จัดเรียงภาพความทรงจำที่ไหลทะลักเข้ามาในอนุสติอย่างไม่ขาดสายจึงรู้ว่าสตรีตรงหน้าคนนี้คือกู้หยวนซูจริงๆ และก็คือเหนียงเหนียงคนนั้นจริงๆ ด้วย
ที่แท้แล้ว เมื่อเยี่ยนจื่ออวี๋รู้ว่าพี่ชายทั้งสองท่านของนางถูกตัดสินให้แขวนคอตาย นางเคยขอร้องให้ท่านลุงกู้หยวนหมิงช่วยนาง นางอยากช่วยพี่ชายสองท่านของนาง และด้วยเหตุนี้นางยอมแ
