่าไม่ว่านาง ‘เห็น’ ไปมากแค่ไหน สีหน้านางยังคงเหมือนเดิมนางมองสายตาของกู้หยวนซูแน่นิ่ง ไม่มีแม้กระทั่งแววอาฆาตปรากฏให้เห็น มีเพียงความเงียบดุจน ้านิ่งเท่านั้นไม่มีผู้ใดรู้ว่านางกำลังคิดอะไร ทว่านางเองก็ไม่รู้ว่าในขณะที่นาง‘มอง’ กู้หยวนซูอยู่นั้น ก็มีใครอีกคนหนึ่งกำลังจ้องนางเขม็งเช่นกัน!แน่นอนว่าสำหรับเยี่ยนอวี๋ในยามนี้แล้ว อาจจะเป็นเพราะมีสายตาหลายคู่จับจ้องมองนางอยู่ นางจึงไม่รู้ตัวว่าต้าซือมิ่งก็กำลังมองนางอยู่เช่นกันต้าซือมิ่งที่ปรากฏตัวอย่างสง่างามกลางอากาศ เขาไม่คิดเลยว่าเขาจะไม่ถูกมองแม้เพียงเสี้ยวสายตาหรือกระทั่งหางตาของเยี่ยนอวี๋ทว่าต้าซือมิ่งก็ไม่ได้สนใจนัก เพราะเขาเองก็กำลังตกตะลึง “เจ้าเองหรือ…”ต้าซือมิ่งที่ไม่เคยคิดว่ามารดาเด็กน้อยมีหน้าตาอย่างไร เขาก็ไม่คิดเลยว่าสตรีนางนี้จะมีหน้าตาเหมือนปฐมราชินีหยวนชูเช่นนี้ อีกทั้งความเหมือนกันนี้ยังเหมือนกันตั้งแต่ภายในจนถึงภายนอก ทั้งรูปร่างหน้าตา การแต่งตัว จนถึงลมปราณและท่าทาง!นี่มัน… คนคนเดียวกันชัดๆมิน่าเล่านางจึงได้รับมรดกตำหนักไท่ชางอย่างง่ายดายมิน่าเล่านางจึงสามารถทำให้กระบี่ไท่ชางยอมรับใช้นาง
มิน่าเล่ามังกรโบราณจึงยอมให้นางทำตามอำเภอใจมิน่าเล่าผนึกโบราณที่อยู่ใต้น ้า นางจึงพลิกได้ง่ายๆ…ที่แท้นางก็คือนางผู้เป็นปฐมราชินีหยวนชูแห่งตำหนักไท่ชางเทพีสร้างโลกแห่งสวรรค์เก้าชั้นฟ้า ผู้ปกครองสี่สมุทรแปดพิภพที่แท้ก็คือนางไม่คิดเลยว่า
