้องรออีกเล็กน้อย”“ข้าน้อยขอบคุณขอรับ” มังกรโบราณยิ่งละอายใจ “ข้าน้อยไร้ประโยชน์จริงๆ ยังต้องรบกวนท่านลงมือเอง ข้าน้อย…”“พอแล้ว” เยี่ยนอวี๋ไม่อยากฟังต่อ “เจ้าเองก็ต้องคอยสังเกตและระวังปีศาจในตาค่ายกลนั่นด้วย เกรงว่านั่นคือสิ่งสำคัญที่สุดที่ทำให้เจ้าสูญเสียตัวตนไป แล้วข้าจะรีบกลับมา”“ขอรับ ท่านโปรดวางใจ ข้าน้อยไม่ทำให้ท่านผิดหวังอีกแน่นอน” มังกรโบราณให้สัญญาจากใจจริงเยี่ยนอวี๋วางใจลงเล็กน้อย “ข้านำปีกของเจ้ามาแล้ว เจ้าต้องการตอนนี้ หรือรอออกไปแล้วค่อยว่ากัน”
“ออกไปแล้วค่อยว่ากันเถิด ท่านโปรดช่วยเก็บรักษาไว้ แม้ข้าน้อยจำอะไรไม่ได้ชั่วคราว แต่สัญชาติญาณบอกว่าควรให้ท่านปกป้องปีกไว้”“อ้อ? เช่นนี้ที่คนของโยวตูนำปีกของเจ้าไปได้ คือความตั้งใจของเจ้าอยู่แล้วหรือ” นัยน์ตาเยี่ยนอวี๋มีแสงประกายวาบผ่าน นางรู้สึกโล่งใจเล็กน้อย “ไม่เลวนี่”มังกรโบราณหน้าแดง หากมันมีหน้าจริงๆ น่ะนะ “ท่านกล่าวเกินไปแล้ว ข้าน้อยมิสมควรได้รับคำชมจากท่าน หากข้าน้อยไม่เลวจริงๆ ก็คงไม่ตกระกำถึงเพียงนี้ เป็นเทพแห่งขุนเขาและท้องทะเลแท้ๆแต่กลับ…”มังกรโบราณละอายใจที่จะพูดคำพูดที่เหลือต่อไปแล้ว“ข้ายังดับสูญได้ แล้วจะมีอะไรเป็นไปไม่ได้เล่า” เยี่ยนอวี๋ยิ้มบางๆปลอบประโลมผู้ใต้บังคับบัญชาเก่ามังกรโบราณกลับคิดอะไรขึ้นได้ “จะว่าไปแล้ว เมื่อสามหมื่นปีก่อน ท่านดับสูญได้อย่างไรขอรับ มีผู้ใดลอบทำร้ายท่านหรือ พวกเราสงสัยว่าเป็นเทียนตี้เจ
