เยี่ยนเสี่ยวเป่าตื่นเต้นจนแทบอยากจะโผบิน เขาไม่สามารถควบคุมตัวเองได้ ดังนั้นเขาจึง ‘กรีดร้อง’ ออกมาแล้ว!แต่ทว่าเจ้าตัวน้อยที่กลัวว่าจะทำให้ท่านพ่อคนงามตกใจจนหนีไปก็ได้ควบคุมตัวเองไว้อย่างเงียบๆ ส่งเสียงร้องไม่ดังมากนัก แต่ท่าทางยิ้มแก้มปรินั้นไม่สามารถควบคุมได้เลยจริงๆเยี่ยนอวี๋ที่ใจจดใจจ่อไม่ถูกปลุกด้วยสิ่งนี้ แต่ต้าซือมิ่งที่ระมัดระวังมากก็ไม่มีท่าทีที่จะ ‘ล ้าเส้น’ แม้แต่น้อย เขาไม่ได้แตะต้องเกราะ‘วงกลม’ ที่เยี่ยนอวี๋ร่ายไว้เลยแต่เยี่ยนเสี่ยวเป่ากำลังจะเคลื่อนที่เข้าไปหาท่านพ่อของเขาแล้ว!ชู่ว์ต้าซือมิ่งบางคนทำได้เพียงตักเตือนเจ้าตัวน้อยอีกครั้งแล้วใช้นิ้วมือเรียวงามชี้ไปยังร่างที่อยู่ข้างๆ เจ้าตัวน้อย เขาไม่อยากถูกเข้าใจผิดอีกแล้ว“อ้ะ?” เยี่ยนเสี่ยวเป่าอึ้งไปครู่หนึ่ง แต่ก็ ‘เข้าใจ’ ในสิ่งที่ท่านพ่อจะสื่อแล้ว ท่านพ่อกลัวท่านแม่คนงามอย่างนั้นหรือ!เยี่ยนเสี่ยวเป่าอยากจะอธิบาย “อ้ะเนะเนะ…”ชู่ว์
ต้าซือมิ่งที่ทำมือเป็นสัญญาณบอกให้เงียบอีกครั้ง เขาจำต้องเสี่ยงอันตรายในการพูด “อย่ารีบร้อนไป พ่อ…เอ่อ…แม่ของเจ้ากำลังยุ่งอยู่ อย่ารบกวนนาง รอให้แม่ของเจ้าเสร็จเรื่องแล้ว พ่อค่อยไปอุ้มเจ้า”“อ้ะ!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าเผยสีหน้าตกใจแล้วรีบปิดปากน้อยๆ ไว้ทันทีจากนั้นก็มองท่านพ่ออย่างใสซื่อ ราวกับว่าเต็มไปด้วยความสงสัยหว่างคิ้วของต้าซือมิ่งบางคนเผยรอยยิ้มขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัว เขารู้ว่าเจ้าก้อนน้อยเข้า
