น้อยเอาไว้แต่น่าเสียดายที่นิ้วมืออ้วนป้อมของเขาไม่คล่องแคล่วเท่าไหร่ ทำได้เพียง ‘ปิด’ ปากพร้อมกันทั้ง ‘สามนิ้ว’
ท่าทางจริงจังและน่าชังเช่นนี้ ทำเอาต้าซือมิ่งอดไม่ได้ที่จะหัวเราะ…เยี่ยนเสี่ยวเป่าได้ยินดังนั้นจึงเบิกตากว้าง พร้อมแสดงกิริยาท่าทาง ‘ห้ามส่งเสียงมิใช่หรือ’ ออกมา“…”ต้าซือมิ่งบางคนจึงทำได้เพียงหัวเราะอย่างไร้เสียง ริมฝีปากยกขึ้นอย่างหยุดไม่ได้ รอยยิ้มแถบจะทะลักล้นออกมา ประดุจมีดาวตกอยู่ในดวงตาเยี่ยนเสี่ยวเป่ามองจนอึ้งไป…ท่านพ่อคนงามงดงามนัก! งดงามยิ่งนัก! งดงามจริงๆ!อ๊ากกก…เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่ตื่นเต้นจนเคลื่อนไหวตามสัญชาตญาณ แทบจะควบคุมตัวเองไม่อยู่ อยากพุ่งเข้าไปหาท่านพ่อแล้วแต่ขณะที่เขา ‘ตื่นเต้น’ อยู่นั้น ต้าซือมิ่งบางคนก็ได้เตือนเขาเบาๆ ว่า “อยู่ข้างกายท่านแม่ของเจ้า อย่ารบกวนนาง” มิเช่นนั้นสถานการณ์ของนางต้องไม่ดีแน่เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่ได้สติทันทีรีบปิดปากเอาไว้ แต่ก็ไม่อาจปกปิดเสียงหัวเราะ ‘ฮี่ๆ’ ของเขาเอาไว้ได้ ดวงตากลมโตทั้งสองยิ้มจนโค้งเป็นเส้นสองเส้นแล้ว
หากไม่ใช่ว่ากลัวจะไปรบกวนเยี่ยนอวี๋เข้าล่ะก็ ต้าซือมิ่งอยากจะเข้าไปจับลูกน้อยคนนี้จริงๆแต่ทว่า…ต้าซือมิ่งที่ทำได้เพียงเก็บความคิดนี้เอาไว้ก็สังเกตเห็นว่า ปีกอิงหลงขนาดยักษ์ตรงหน้าพวกเขานี้มีการรั่วไหลของเส้นสีดำจากภายในสู่ภายนอก“กลิ่นอายของค่ายกลควบคุมจิต” ต้าซือมิ่งที่สามารถแยกกลิ่นอายออกได้นั้น คาดเดาความจริงได้แ
