้อยของข้า…เสี่ยวเป่า”“เสี่ยวเป่า นี่คือท่านลุงเสี่ยวอิง”“อ้ะเนะเนะ!” เยี่ยนเสี่ยวเป่ารีบส่งเสียงอย่างรู้ความ และมองปีกขนาดยักษ์อันงดงามนี้อย่างตื่นเต้น ใบหน้าน้อยๆ สีแดงอมชมพูช่างน่าชังเสียจริงอิงหลงอาวุโส “…”เห็นได้ชัดว่ามันสูญเสียความสามารถในการคิดไปแล้ว เพราะปฐมราชินีตรงหน้านี้กับปฐมราชินีในความทรงจำของมันต่างกันอย่างลิบลับ! ถึงแม้รูปโฉม กลิ่นอาย และพลังจะเหมือนกันก็จริง แต่ความรู้สึกต่างกันมากราว…ราวกับว่าเป็นมารดาผู้เต็มไปด้วยความอ่อนโยนท่านหนึ่งอย่างไรอย่างนั้น“เสี่ยวอิง?” เยี่ยนอวี๋ที่ไม่รับรู้ถึงการเปลี่ยนแปลงของตนได้เรียกผู้ใต้บังคับบัญชาอีกครั้ง หลังจากที่ไม่ได้รับการตอบกลับ เสียงจึงสูงขึ้นอย่างไม่รู้ตัว
อิงหลงอาวุโสได้สติในทันควัน “ขอรับ!”“เร็วเข้า ข้าจะร่ายคาถาให้เจ้าตอนนี้เลย” เยี่ยนอวี๋กล่าวสั่ง“ขอรับ!” อิงหลงอาวุโสทำได้เพียงเก็บความสับสนไว้ในใจ แล้วเริ่มปฏิบัติตามคำสั่งของปฐมราชินีเยี่ยนอวี๋เองก็นั่งขัดสมาธิลงไป แล้วสร้างเกราะป้องกันให้กับลูกน้อยก่อน พร้อมกับกล่าวตักเตือนว่า “เสี่ยวเป่าห้ามไปไหนมั่วซั่วนะต้องคอยอยู่ข้างท่านแม่ไว้ เข้าใจหรือไม่”“อ้ะเนะเนะ!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่ถูกวางบนพรมนุ่มพยักหน้าจริงจังมือข้างหนึ่งจับปลายกระโปรงของท่านแม่คนงามไว้ แล้วนอนนิ่งอยู่ใกล้ๆ ท่านแม่คนงามของเขาอย่างเชื่อฟังเยี่ยนอวี๋ถึงได้วางใจแล้วหลับตาลง แต่กลับไม่รู้ว่า…ต้าซือมิ่งแห่งราช
