ดวงตาของเยี่ยนเสี่ยวเป่าเป็นประกาย! กระทั่งยังตื่นเต้นจนหายใจลำบากอีกด้วยอย่างไรก็ตามนี่ก็เป็นครั้งแรกที่บิดาแท้ๆ ของตนได้เข้าหาตนด้วยตัวเองเช่นนี้ จะไม่ตื่นเต้นได้อย่างไรกันแต่น่าเสียดาย…วิ้ง!ขณะที่ต้าซือมิ่งกำลังปรากฏตัวออกมานั้น เยี่ยนอวี๋ก็ได้พาลูกน้อยของตนหายตัวไปจากที่เดิม‘โอกาส’ เช่นนี้…ทำให้ต้าซือมิ่งรู้สึกคุ้นเคยแปลกๆ อย่างบอกไม่ถูก และทำให้เขาขมวดคิ้วโดยไม่รู้ตัว “นี่กำลังแก้แค้นการ ‘หลบหนี’ของข้าเมื่อก่อนอย่างนั้นหรือ”หากเป็นเช่นนี้จริง…ต้าซือมิ่งบางคนจะร้องไห้ก็ไม่ใช่หัวเราะก็ไม่เชิง แต่ไม่นานเขาก็ปฏิเสธการคาดเดาเช่นนั้น เพราะสามารถสัมผัสได้ว่าสองแม่ลูกนั้นได้หายตัวไปจากโลกนี้อย่างสิ้นเชิงอีกอย่างทั้งสองแม่ลูกนี้ยังไปที่โลกโบราณเล็กๆ ที่ไม่รู้นามอีกด้วย!
“ไม่ได้หลบข้า? ไม่สิ…หลบข้าจริงๆ” ต้าซือมิ่งที่กำลังไตร่ตรองอยู่ เพราะสัมผัสได้ถึง ‘ทางเข้า’ โลกน้อยๆ ที่อยู่ใกล้ๆ จึงคาดเดาความคิดของมารดาของเจ้าก้อนน้อยได้“นางยังคงสงสัยในเจตนาของข้า ดูท่าแล้วการที่นำกระบี่ไท่ชางของนางไปคงจะอธิบายได้ไม่กระจ่างแล้วสินะ” ต้าซือมิ่งที่เข้าใจสาเหตุแล้วก็หัวเราะออกมาอย่างจนหนทาง รู้ว่าถูกมารดาของลูกชี้ให้เป็นผู้ต้องสงสัยสูงสุดไปแล้วดังนั้น จากที่มารดาของลูกมอง เขาที่หลบๆ ซ่อนๆ มาโดยตลอดกลับไล่ตามพวกเขาสองแม่ลูกกะทันหันเช่นนี้ ทั้งยังอยากปรากฏตัว‘อย่างมาก’ เสียด้วย ต้องมีอะไรมิชอบมาพากลแน่ๆ
