จุมพิตบนศีรษะโล้นของลูกน้อยเท่านั้น และกล่าวปลอบใจว่า“เสี่ยวเป่าเด็กดี รอให้ท่านแม่เสร็จงานจากที่นี่ก่อนค่อยพาเจ้าไปพบเขานะ”“อ้ะเนะเนะ?” เยี่ยนเสี่ยวเป่าเบิกตากว้างแสดงออกว่า จริงหรือ
เยี่ยนอวี๋พยักหน้าแน่ใจ “แน่นอนสิ! อีกอย่างต้าซือมิ่งผู้นี้ดูเหมือนจะไม่อยากหลบๆ ซ่อนๆ อีกแล้ว ดังนั้นครั้งนี้พวกเราน่าจะ‘พบ’ เขาได้อย่างราบรื่น แต่ตอนนี้แม่ยังไม่ว่างต้องรอเดี๋ยวก่อน เสี่ยวเป่าไม่รีบร้อนได้หรือไม่”“อ้ะ!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าพยักหน้าอย่างมีเหตุผล จากนั้นก็นอนอยู่ในอ้อมกอดของมารดาแต่โดยดีเยี่ยนอวี๋รักใคร่ในตัวลูกน้อยที่ทั้งนุ่มนิ่มและเชื่อฟังเช่นนี้นัก และได้ ‘จุ๊บ’ ลูกน้อยสองสามฟอดอย่างไม่รู้ตัว ความกังวลและความหนักหน่วงในใจถูกปัดเป่าออกไปมากแต่เยี่ยนเสี่ยวเป่าในตอนนี้เพิ่งสังเกตเห็นว่ารอบๆ มืดไปทั้งสี่ด้าน! ทำให้เขาอดไม่ได้ที่จะลืมตาขึ้นและขยับตัวอย่างไม่คุ้นเคยนัก“อ้ะ?”“เสี่ยวเป่าไม่กลัวนะ” เยี่ยนอวี๋พลางปลอบประโลมลูกน้อยพลางพุ่งไปยังใจกลางของช่องว่างอย่าง ‘ต่อเนื่อง’ ทั่วทั้งสี่ด้านค่อยๆ เปล่งประกายด้วยแสงระยิบระยับคล้ายกับหิ่งห้อยเยี่ยนเสี่ยวเป่าจึงตื่นเต้นขึ้นมาทันที หากไม่ใช่เพราะท่านแม่ของเขามีเรื่องต้องจัดการ มิอาจรบกวนได้ล่ะก็ เขาคงกลิ้งออกไปจับ‘หิ่งห้อย’ แล้ว
ตามด้วยแสงจากหิ่งห้อยที่แน่นหนากันจน ‘เต็มท้องฟ้า’ นั้น เยี่ยนอวี๋ก็หยุดลงไม่บินอีกต่อไป เพราะนางได้อยู่ที่ใจกลางช่องว่าง
