กผิวแม่น ้ามาก หากมิใช่การเคลื่อนไหวที่รุนแรงนัก เขาย่อมไม่สามารถสัมผัสได้แน่นอนและคงไม่ตรวจสอบอย่างละเอียดด้วย เพราะเขาน่าจะยุ่งมาก”กู้หยวนซูถึงได้โล่งใจ เพียงแต่ว่า…
ต้าซือมิ่งบางคนที่ถูกตัดสินว่าไม่สามารถสัมผัสได้นั้น ขณะที่กู้หยวนซูถูก ‘ควบคุม’ ด้วยพลังวิญญาณบางอย่างนั้น เขาก็ได้ลืมตามองไปยังผิวน ้าแล้ว เห็นได้ชัดว่าเขาสัมผัสได้ถึงการเคลื่อนไหว!“กลิ่นอายโบราณ” ต้าซือมิ่งแห่งราชสำนักกล่าวด้วยน ้าเสียงบางเบา แต่ไม่นานเขาก็ละสายตา เพราะเขาได้ยินถึงการเคลื่อนไหวของเจ้าก้อนมอมแมมที่เขาให้ความสนใจมากกว่าแล้ว“อ้ะเนะเนะ?” เจ้าตัวน้อยที่ถูกเยี่ยนอวี๋อุ้มไว้ สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายจากท่านพ่อคนงามอีกครั้ง เขารีบโผล่ขึ้นไปยังต้นคอของท่านแม่ทันที แล้วเบิกตากว้างมองไปยังด้านหลังมอง…มอง…มอง…“เร็วเพียงนี้เลยหรือ” เยี่ยนอวี๋ขมวดคิ้วเป็นปมสัมผัสได้ถึงต้าซือมิ่งผู้ไม่มีจุดหมายชัดเจน ครั้งนี้ตามมาไวนัก แต่นี่ไม่ใช่สิ่งที่นางต้องการทว่าเห็นได้ชัดว่านี่เป็นสิ่งที่เยี่ยนเสี่ยวเป่าต้องการ หลังจากที่เขายืนยันแล้วว่ากลิ่นอายที่ใกล้เข้ามานี้เป็นของท่านพ่อคนงามจริงๆเขาก็ดีใจจนกระทืบเท้าทันที “อ้ะเนะเนะ!”ชู่ววว์ เยี่ยนอวี๋ปิดปากน้อยๆ ของลูกน้อยเอาไว้ “ครั้งนี้เราไม่จับเขาต้องมีเรื่องแน่”“อู้อี้…”เยี่ยนเสี่ยวเป่าอยากบอกว่าไม่มีทาง!
วิ้ง!ลำแสงสีม่วงค่อยๆ สาดส่องเข้ามาในเวลานี้…
