าวกับรูปปั้น“ขอถามเซ่าซือมิ่งกู้หน่อยได้หรือไม่ว่าในที่สุดก็ส่งคนมาช่วยหยุดอุทกภัยของเมืองโยวตูแล้วใช่หรือไม่”“…กษัตริย์เมืองโยวตูเข้าใจผิดแล้ว” กู้หยวนซูสำลักไปครู่หนึ่งแต่นางก็เรียกสติกลับมาได้โดยเร็ว “ตั้งแต่ก่อตั้งต้าซย่ามาเผ่าโบราณตระกูลอินก็มีหน้าที่รับผิดชอบเมืองโยวตูอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยงได้ กษัตริย์เมืองโยวตูไม่เพียงแต่เพลิดเพลินกับอำนาจของตนเท่านั้น แต่ยังต้องแบกรับหน้าที่การปกครองเมืองอีกด้วยแต่บัดนี้ภายใต้การปกครองของเจ้าผู้เป็นกษัตริย์เมืองโยวตูรุ่นที่สิบสองนั้นกลับเกิดอุทกภัยที่จะนำภัยมาสู่ต้าซย่าได้ โยวตูอ๋อง! เจ้าสำนึกผิดหรือไม่!”“เหลว…” ทหารอารักขาที่ปกป้องอินสวินอี้คิดจะตำหนิกู้หยวนซูแต่อินสวินอี้ห้ามไว้ “ดังนั้นแล้ว เซ่าซือมิ่งกู้รับคำสั่งจากฝ่าบาทให้มาลงโทษข้า แต่ไม่ได้มาช่วยหยุดอุทกภัยจากคำสั่งของต้าซือมิ่งอย่างนั้นรึ”ในคำพูดนั้นมีนัยแฝงอยู่ กู้หยวนซูตื่นตัวในทันทีพร้อมกับกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “โยวตูอ๋อง พูดเช่นนี้ก็ไม่สามารถลบล้างความผิดของท่านได้ ตำหนักซือมิ่งทำตามคำสั่งของต้าซือมิ่งก็เพื่อคนทั่วไป”
“ถูกต้อง! ในแง่ของผลประโยชน์ของคนทั่วไปแล้ว ตำหนักซือมิ่งและราชสำนักไม่เคยยุ่งเกี่ยวเลยสักนิด” เฉิงคั่วที่มาถึงทีหลังพร้อมกับกองทัพราชสำนักก็มาสำทับด้วยอินสวินอี้เยาะเย้ยในใจ กำลังจะพูดทางการเพื่อเบี่ยงเบนประเด็นแต่ทว่า…“…”ร่างประดุจเทพเซียนร่างหนึ่งลอยขึ้นสู่อากาศอย
