เยี่ยนจื่อเสา เอ้อร์เหมาและอินหลิวเฟิงที่ปรากฏตัว พวกเขาต่างกระโดดลงไปในแม่น ้าอย่างไม่ลังเล และก็ถูกดีดออกมา ‘ทีละคน’เยี่ยนจื่อเสากระวนกระวาย “เสี่ยวอวี๋เอ๋อร์!”“เกิดอะไรขึ้น?” สีหน้าอินหลิวเฟิงดูไม่ดีเช่นกัน “ลงไปตรวจสอบไม่ได้แล้วหรือ”“คุณหนูใหญ่ไม่ให้พวกเราลงไป” เม่ยเอ๋อร์พูดซ ้าอีกครั้ง สีหน้ายังคงไม่สู้ดีนัก “รอก่อนเถอะ”“แล้วเสี่ยวเป่าล่ะ” เยี่ยนจื่อเสาอดถามไม่ได้ “เสี่ยวอวี๋เอ๋อร์พาลงไปด้วยหรือ พวกเราลงไปไม่ได้สักคน แต่นางกลับพาเสี่ยวเป่าลงไปจะไหวหรือไม่”“ประเด็นคือพวกเราเฝ้าพ่อคุณทูนหัวไว้ไม่อยู่” อินหลิวเฟิงรู้ตัวดี“ทว่าเมื่อครู่นี้เหมือนกับว่าข้าจะได้กลิ่นอายของต้าซือมิ่ง เขาลงไปด้วยแล้วใช่หรือไม่”“ใช่แล้ว” อินสวินอี้ที่ไม่รู้ว่ามาถึงตั้งแต่เมื่อใด เขาก็ยืนยันการคาดเดาของบุตรชาย “ต้าซือมิ่ง ปราชญ์มหาสำนักเยี่ยน และก็ลู…แค่ก แล้วก็เด็กคนนั้นลงไปกันหมดแล้ว” เกือบไปแล้ว เกือบหลุดปากเสียแล้ว!
อินสวินอี้เว้นจังหวะไปครู่หนึ่งก่อนจะพูดต่อไปว่า “สถานการณ์ในยามนี้อันตรายนัก อั้นหยวนเจ้ากลับสำนักไปก่อน เตรียมพร้อมรับมือสถานการณ์เลวร้ายที่สุด ส่วนหลิวเฟิงเจ้าก็อย่าอยู่ที่นี่เลย จงไปค่ายใหญ่หนานซาน เอ้อร์เหมาเจ้าตามไปด้วย”จวินอั้นหยวนสีหน้าพลันเปลี่ยน “ท่านอ๋องคิดว่า อุทกภัยครั้งนี้อาจจะกระทบค่ายใหญ่หนานซานหรือ”“อืม…” อินหลิวเฟิงกำลังจะตอบ ใต้แม่น ้าเย่ว์หมิงกลับมีเสียงระเบิดดัง ตูม ด
