กมนุษย์อย่างโกรธกริ้ว“บ้าเอ๊ย!”“รีบหนีเร็วเข้า…”เหล่าสามัญชนเมืองโยวตูต่างสละทิ้งทรัพย์สินของตน พวกเขาอุ้มบุตรและพาภรรยาของตนวิ่งไปทางภูเขาที่อยู่นอกเมืองทางทิศใต้อย่างเอิกเกริกแล้วแม่เจ้า!
อานุภาพของคลื่นน ้าครั้งนี้ใหญ่โตกว่าคลื่นที่พวกเขาเคยเจอมาทั้งหมดในชีวิตนี้! พวกเขาตกใจจนขาอ่อนแทบจะวิ่งหนีมิได้ ช่างน่ากลัวเหลือเกิน…“หนี!”“ทุกคนรีบหนี!”ทหารลาดตระเวนลนลานจนเหงื่อไหลพลั่ก พวกเขาถึงกับมิอาจสนใจความเสียหายที่มาจากแผ่นดินไหวได้ เพราะคลื่นน ้าที่ถาโถมใส่ของแม่น ้าเย่ว์หมิงอยู่ในระดับที่ทำลายล้างโลกแล้วทั่วทั้งเมืองโยวตูก็เริ่มเปิดใช้งานป้องกันระดับสูง เกราะคุ้มกันนับไม่ถ้วนพุ่งขึ้นกลางอากาศ มันแทบจะไม่สามารถขวางกั้นคลื่นยักษ์ราวทวยเพทที่โกรธกริ้วได้ แต่ก็เพียงพอที่จะยื้อเวลาให้เหล่าสามัญชนหนีตายได้แต่แล้ว…ตูม!ตูม!…คลื่นสะเทือนของแผ่นดินไหวก็ทำลายค่ายกลคุ้มกันของเมืองโยวตูอย่างหลีกเลี่ยงมิได้ ความเคลื่อนไหวที่มาจากส่วนลึกของใต้ผืนดินฉีกระบบคุ้มกันอันแข็งแกร่งของเมืองโยวตูออกอย่างเกรี้ยวกราดราวกับหัตถ์แห่งเทพ
“หนีเร็ว!”“ไม่ต้องเก็บของแล้ว! รีบหนีเร็ว…”ทั่วทั้งเมืองโยวตูเหลือเพียงเสียงกรีดร้องตะโกนหวนไห้ หน่วยลาดตระเวน หน่วยคุ้มกันเมือง และกองทัพโยวตูต่างออกโรง แต่ถึงกระนั้นคลื่นน ้าที่ซัดกระหน ่าราวกับทำลายล้างโลกก็กลืนกินชีวิตเหล่าสามัญชนไปมากมายแล้ว…“จบกัน”อินหลิวเฟิงสีหน้าซีดเผือ
