เจ้าตัวน้อยก็พยักหน้า ส่งเสียงร้อง “อ้ะเนะเนะ อ้ะเนะเนะ…” ไม่หยุด เขากำลังบอกว่าได้แน่นอนสิ! ของเสี่ยวเป่าก็คือของท่านแม่เหตุใดท่านแม่ต้องขออนุญาตเสี่ยวเป่าด้วยเล่าในขณะที่พูดอยู่นั้น เยี่ยนเสี่ยวเป่ากลัวว่าท่านแม่จะไม่เข้าใจ เขายังชี้ไปที่ปีกแห่งมังกรที่ยังไม่ถูกเก็บ แล้วชี้ไปที่ท่านแม่ของเขาจากนั้นก็ชี้ไปที่ถ้วยเปล่า ถ้วยที่ไม่มีข้าวต้มปลาแล้วจึงชี้ไปที่ท่านแม่ของเขา และยังชี้มาที่ตนเองด้วย…การชี้ด้วยท่าทางสะเปะสะปะเหล่านี้ก็ทำเอาเสี่ยวเป่าวุ่นวายไปหมด ทว่าเขาทำให้เยี่ยนอวี๋เข้าใจความหมายของเขาแล้ว และก็ทำให้หัวใจของเยี่ยนอวี๋ละลายไปหมดแล้ว“เสี่ยวเป่า” เยี่ยนอวี๋กอดเด็กน้อยแน่นกว่าเดิมเด็กน้อยก็ถูไถบริเวณซอกคอของเยี่ยนอวี๋…เมื่ออยู่ต่อหน้าเด็กน้อยเยี่ยนอวี๋รู้สึกว่าหัวใจของนางอ่อนยวบลงไปอย่างไร้ขีดจำกัดลูกน้อยของนาง เหตุใดจึงน่ารัก เชื่อฟังและแสนดีเช่นนี้นะ สมแล้วที่เป็นลูกของนาง! เยี่ยนอวี๋หอมเด็กน้อยฟอดใหญ่ นางรู้สึกว่าเด็กน้อยช่างน่ารักมากจริงๆ!
องครักษ์หอจวินเป่าที่อยู่นอกประตูยืนเคาะประตูอยู่นานแล้วก็ไม่มีเสียงตอบรับ เพราะอาการเห่อลูกของปฐมราชินีเยี่ยนกำเริบอีกแล้วทั้งในสายตา ในหู ในใจ จะมีเสียงของผู้อื่นได้อย่างไร“แค่ก” เยี่ยนจื่อเสาจึงจำเป็นต้องเป็นผู้อนุญาตให้องครักษ์หอจวินเป่าเข้ามาแทนในขณะเดียวกัน ผังอี้ที่อยู่ในห้องซื้อขายก็ประกาศขึ้นว่า “บัดนี้การซื้อขายของหอจวินเป่าจ
