“นั่นน่ะสิ!”“ใช่!”แขกห้องพักขนาดกลางที่เหลือสองห้องต่างเรียกร้องตามกันขึ้นมา “เมื่อครู่อาจารย์ผังถามห้องพักขนาดใหญ่ของพวกเจ้าแล้วพวกเจ้าไม่ตอบอะไร พอตอนนี้เราเริ่มแข่งขันกัน พวกเจ้ากลับมาบอกว่าจะเอา? หยอกพวกข้าเล่นอยู่รึไง!”“ใช่แล้ว! ไม่ยอม!”“นั่นน่ะสิ! ไม่ยอม ไม่ยอม!…”คนของสำนักเหยาไถเซียน สำนักชิงเหลียนและสำนักเนี่ยผานที่อยู่ในห้องพักชั้นสามนั่งไม่ติดกันแล้ว พวกเขาต่างตั้งคำถามอย่างไม่พอใจ เพราะถึงอย่างไรหัวใจแห่งหงส์เพลิงก็เป็นสมบัติล ้าค่าระดับนี้ช่างทำเอาหวั่นไหวจริงๆ ไม่ว่าอย่างไร ต้องแข่งขันจึงจะมีโอกาสได้สมบัติชิ้นนั้น ทว่าหากให้ห้องพักขนาดใหญ่ใช้สิทธิพิเศษซื้อหัวใจแห่งหงส์เพลิงไป เช่นนั้นพวกเขาก็ไม่มีแม้แต่โอกาสแล้วเมื่อเป็นเช่นนี้ ผังอี้ก็รู้สึกลำบากใจ แต่ว่า… เสียงของอินสวินอี้โยวตูอ๋องผู้ไร้ยางอายและสร้างความเกลียดชังอย่างหาสุดมิได้ก็ดังขึ้น “ทำไมรึ? ไม่พอใจที่ข้าเผลอไปครู่เดียว? เมื่อครู่นี้ข้าเพียงแค่ยังไม่ทันได้ตั้งสติกลับมาจากความตกตะลึง ตอนนี้ข้าตั้งสติได้แล้ว ข้าจะซื้อ มีปัญหารึ”
“แม่ง!”“โยวตูอ๋อง!”“ตาแก่สารเลว!…” เสียงก่นด่าดังออกมาจากปากของสมาชิกตระกูลหวังที่อยู่ห้องข้างๆ เยี่ยนอวี๋ พวกเขาโมโหเจียนตายแล้วอินหลิวเฟิงได้ยินดังนั้นก็อดปิดหน้าตนเองไว้ไม่ได้ “ข้าคิดว่าประเดี๋ยวตอนออกไป ข้าต้องใช้ผ้าโปร่งปิดหน้าไว้แล้ว มิเช่นนั้นอาจจะถูกกระทืบจนกลายเป็นหัวหมูได้ ถึงอย
