กน้อยเสียหน่อยแล้ว จะปล่อยให้เขาเดินผิดทางไม่ได้ “ครั้งที่แล้วเจ้าแอบหนีไป ท่านแม่ไม่ได้ว่าอะไรเจ้า เจ้าก็เลยคิดว่าไม่เป็นอะไรใช่หรือไม่เจ้ารู้หรือไม่การที่จู่ๆ เจ้าหายตัวไปทำเอาคนมากมายแค่ไหนตกใจแล้วก็โชคดีที่สองครั้งนี้ไม่เป็นอะไร เจ้ากลับร้ายเป็นดีได้ แต่ครั้งต่อไปอาจจะไม่ได้โชคดีเช่นนี้ ถึงครานั้นเจ้าอาจจะไม่เจอแม่อีก และอาจจะถูกขังไว้ในรถอันมืดมิดด้วย”…เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่แสร้งทำเป็นสับสนอยู่จริงๆ ก็ก้มศีรษะลงถูไถในอ้อมอกของท่านแม่ของเขาและทำท่าจะอธิบายอะไรบางอย่าง“อ้ะเนะเนะ อ้ะเนะเนะ…”เยี่ยนอวี๋ย่อมฟังไม่รู้เรื่อง แต่นั่นก็ไม่เป็นอุปสรรคต่อการสั่งสอนเด็กน้อย “ขอโทษท่านลุงรอง พี่เม่ยเอ๋อร์ ท่านลุงอินและท่านลุงเอ้อร์เหมาตอนนี้เสีย”
เมื่อได้ยินดังนั้น เอ้อร์เหมาก็ถามขึ้นว่า “คุณหนูใหญ่ เหตุใดเม่ยเอ๋อร์เป็นพี่ ข้าน้อยเป็นลุงเล่า”อินหลิวเฟิงก็อยากถามคำถามนี้เช่นกัน… แต่ไม่มีผู้ใดตอบเอ้อร์เหมา เยี่ยนเสี่ยวเป่าเองก็ส่งเสียง ‘อ้ะเนะเนะ’ กล่าวขอโทษทุกคนแล้วใบหน้าน้อยๆ ของเขายังแสดงสีหน้ารู้สึกผิด ช่างร้ายกาจจริงๆ ปีศาจทารกน้อย!ในขณะที่อินหลิวเฟิงคิดเช่นนั้นก็หัวเราะพลางพูดขึ้นว่า “อันที่จริงก็มิได้เลวร้ายมากนัก เพราะข้ามิได้เป็นห่วงมากเท่าไร ข้ารู้จักกลควบคุมของหอจวินเป่าดี แต่ศิษย์พี่จื่อเสาและเม่ยเอ๋อร์คงตกใจมากจริงๆ”“อ้ะเนะเนะ…” เยี่ยนเสี่ยวเป่ายิ่งรู้สึกผิด เขากุมมืออวบอ้วนของตนมอง
