งครุ่นคิดพลางจับหน้าตนเอง “อ้ะเนะเนะ?”“พ่อคุณทูนหัว! ยอมหยุดเสียทีสินะ” อินหลิวเฟิงเหนื่อยจนล้มตัวลงนอนข้างๆ เด็กน้อยแล้ว เขากังวลว่าเจ้าตัวน้อยจะชนนู่นชนนี่เข้าจึงวิ่งไล่จับเด็กน้อยตลอดเวลาทว่าเมื่อเยี่ยนเสี่ยวเป่าได้ยินเสียงนี้ เขากลับถลึงตาใส่อินหลิวเฟิง!อินหลิวเฟิง “???”เขาก็แค่อยู่เป็นเพื่อนเล่น เขาเหนื่อยเหลือเกิน…
เยี่ยนจื่อเสาที่เห็นและเข้าใจความลำบากของอินหลิวเฟิงก็เข้ามาคลายสถานการณ์ เขาพูดขึ้นว่า “เสี่ยวเป่า มาล้างมือหน่อยนะ เดี๋ยวก็จะได้กินข้าวต้มปลาแล้ว”“อ้ะ?” เยี่ยนเสี่ยวเป่ากระพริบตา ราวกับไม่คิดว่าข้าวต้มปลาจะเสร็จเร็วเช่นนี้เยี่ยนจื่อเสาก็ยื่นมือออกไปทำท่าจะอุ้มหลานชายน้อยผู้น่ารักขึ้นมาเพื่อพาไปล้างมือและทานข้าวแต่แล้ว…ฟิ้ว!เยี่ยนเสี่ยวเป่าพลันหายตัวไป! หายตัวไปจากที่เดิม…!ทุกคนในห้องชะงักงัน! เพราะว่าเยี่ยนเสี่ยวเป่าหายสาบสูญไปจริงๆ! เม่ยเอ๋อร์ถึงกับไม่สามารถสัมผัสถึงกลิ่นอายของคุณชายน้อยในห้องพักแห่งนี้ได้อีก“จิ๊ด?!” ลูกหนูตัวน้อยก็ตกตะลึงเช่นกัน!“เสี่ยวเป่าล่ะ?” สีหน้าเยี่ยนจื่อเสาค่อยๆ ซีดลงอินหลิวเฟิงจะร้องไห้อยู่แล้ว “ข้าไม่รู้”“รีบไปหา!” เม่ยเอ๋อร์ถึงกับโยนข้าวต้มปลาถ้วยหนึ่งทิ้งเข้าไปในกองไฟแล้ว
…ในขณะเดียวกัน ต้าซือมิ่งราชสำนักที่อยู่ในห้องพักขนาดใหญ่ชั้นล่าง เขาก็ชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะลุกพรวด ทำเอาอินสวินอี้ที่อยู่ตรงข้ามเขาสะดุ้งโหยงโชคดีที่การตัดขาดการ
