นอวี๋ฟังเสียงเบา “ที่จริงเป็นแบบนี้งานประมูลสมบัติล ้าค่าจวินเป่าไม่ดำเนินการผ่านสัญญาซื้อขาย และไม่ซื้อขายด้วยเงินตราเช่นกัน แต่ไหนแต่ไรมาล้วนเจรจาซื้อขายด้วยการใช้สิ่งของแลกเปลี่ยนสิ่งของกันภายในงาน”“เช่นนั้นสามารถรอสักหนึ่งเค่อได้หรือไม่” เยี่ยนอวี๋เอ่ย “ข้าจะหลอมดาบเฉือนจันทราตอนนี้เลย”“หืม?” อินหลิวเฟิงเบิกตากว้างมองเยี่ยนอวี๋ พลางเอ่ยอย่างไม่อยากจะเชื่อว่า “กู…กูไหน่ไน [2]ท่านยังเป็นผู้หลอมศาสตราวุธด้วยหรือ”“ไม่ว่าอะไรคุณหนูใหญ่ของพวกเราก็ทำเป็นหมดนั่นแหละ!” เม่ยเอ๋อร์เอ่ยด้วยท่าทางเป็นธรรมชาติ“แต่ว่า…” อินหลิวเฟิงอยากจะบอกว่า เกรงว่าจวินเป่าเก๋อคงไม่ยินยอมแต่ว่า…“แขกผู้สูงศักดิ์ห้องหมายเลขหนึ่ง ยินยอมใช้สิทธิพิเศษในการเลือกปลาเยว่ซวิ่น”เสียงของพนักงานดูแลต้อนรับดังลอยมาจากห้องส่วนตัวหมายเลขหนึ่ง บริเวณชั้นหนึ่งที่กว้างขวาง บรรยากาศไม่ธรรมดาตรงข้ามเวทีประมูล ทำลาย “สถานการณ์” ภายในงาน
——————————[1] ปลาเยว่ซวิ่น คือ ปลาสเตอร์เจียน[2] กูไหน่ไน เป็นคำใช้เรียกสตรีที่ออกเรือนแล้ว
