ึงตำแหน่งซ่อนเร้นของค่ายกลเหล่านั้น คิดๆ ดูแล้ว นี่ก็คือรากฐานที่ทำให้จวินเป่าเก๋อสามารถทำการค้าได้เป็นระเบียบอย่างต่อเนื่องนั่นเอง“อะเนะ?” เยี่ยนเสี่ยวเป่าไม่คุ้นชินอยู่บ้าง “เนะ?”เยี่ยนอวี๋จิ้มหน้าผากนุ่มของบุตรชายอย่างเบามือ “จอมซุกซน”“ฮี่…” เยี่ยนเสี่ยวเป่ายิ้มตาโค้งหยีเผยให้เห็นแผงเหงือกที่ยังไม่มีฟันขึ้นเยี่ยนอวี๋ย่อมรู้สึกว่าน่ารักเป็นธรรมดาจึงจุมพิตที่ศีรษะโล้นเกลี้ยงของบุตรชายตามสัญชาตญาณ…ในเวลาเดียวกันนั้น ส่วนลึกของจวินเป่าเก๋อ…ประตูห้องฝึกฌานบานหนึ่งก็เปิดออกดัง ครืดเมื่อประตูบานนี้เปิดออก จวินอั้นหยวนที่เฝ้าอยู่ด้านนอกประตูก็รีบคุกเข่าคารวะทันที “ต้าซือมิ่ง!”“ลุกขึ้น” เสียงสง่างามไพเราะราวกับเสียงของกู่เจิง [1]ดังออกมาจากด้านในห้องฝึกฌาน ขณะเดียวกันนั้นก็มีกลิ่นอายลึกลับเบาบาง
ชั้นหนึ่งที่ทำให้จวินอั้นหยวนเกิดความรู้สึกหวั่นเกรงในใจตามสัญชาตญาณ“สองแม่ลูกคู่นั้นของสำนักชางอู๋มาแล้วหรือ”
