แล้วก็รู้สึกเสียดายเล็กน้อยทว่าความรู้สึกเสียดายนั้นก็เป็นแค่นิดเดียวเท่านั้น เพราะสิ่งที่อยากจะรู้มากที่สุด เยี่ยนอวี๋ก็ได้รู้หมดแล้ว ดังนั้นนางจึงอุ้มลูกน้อยของนางลุกขึ้นหลังจากนั้น นางก็ไม่แม้แต่จะมองพระใหญ่รูปนั้นและเยี่ยนซูซูอีกเพียงแค่เดินไปยังบันไดต่อไปอย่างไม่สนใจใคร ราวกับว่าบนโลกนี้ไม่มีอะไรที่นางต้องสนใจ ต้องหยุดชะงักหรือขวางทางของนางได้เลย…เยี่ยนอวี๋เช่นนี้! ทำให้พระใหญ่รูปนั้นตกตะลึงไปครู่หนึ่งก่อนจากนั้นก็ทำให้เขาโกรธจัด เป็นเหตุทำให้เขาต้องเรียกคทาออกมาอีกครั้ง จากนั้น…
ชิ้ง! จวินฮวนศิษย์สำนักจวินจื่อที่ปล่อยกระบี่ไปอีกครั้ง กระบี่ของเขาก็ยับยั้งคทาของพระใหญ่ได้อย่างแน่นหนา“เจ้า! จวินฮวนเจ้า…” พระใหญ่ที่อยากจะก่นด่าออกมากลับด่าไม่ออกเพราะเยี่ยนอวี๋ที่เดินทางลงบันไดไปแล้ว นางได้ส่งเสียงโบราณออกมาเสียงหนึ่ง โอมและเสียงโบราณนี้ก็เรียกพลังทั้งหมดของคทาของพระใหญ่รูปนั้นออกมาตรงนั้นทันที! และผนึกพลังรอบกายของพระใหญ่รูปนั้นด้วย ทำให้เขารู้สึกขาดอากาศหายใจไปครู่หนึ่งโอม…เพราะเสียงของเยี่ยนอวี๋ ทำให้ทั้งโรงน ้าชาก้องกังวานไปด้วยเสียงสวดของพระ ทั้งสง่างามและเงียบสงบ กำจัดความคิดฟุ้งซ่านของทุกคนออกไป ทำให้ผู้คนต่างตกอยู่ในภวังค์ของมันผ่านไปนานพอควร…พระใหญ่ที่เพิ่งจะหันตัวกลับมาได้มึนงง “เป็น…เป็นไปได้อย่างไรนี่…นี่มันเป็นสิ่งลึกซึ้งที่สุดของนิกายข้านั่นคือเสียงพระสวดก้องกังวาน
