รถม้าคันนั้นพังยับเยินทันที คนในรถม้าก็ล้มกลิ้ง ขลุกๆ ออกมาลงบนพื้น“โอ๊ย!”“โอ๊ย…” ตามมาด้วยเสียงร้องโอดโอยดังออกมาจากปากของคนเหล่านั้นเม่ยเอ๋อร์เปิดม่านรถม้าขึ้น ส่วนเยี่ยนอวี๋เองก็อุ้มเยี่ยนเสี่ยวเป่าที่กำลังตื่นเต้นขึ้นมาเพื่อให้เขาดูเหตุการณ์ ‘น่าสนใจ’ ที่อยู่ข้างหลังแล้ว“อ้ะๆ” เยี่ยนเสี่ยวเป่าส่งเสียงร้อง แววตาเป็นประกาย ดูสนุกสนานกับเรื่องของผู้อื่นจริงๆทว่าเอ้อร์เหมามิได้หยุดรถม้า เขายังคงเร่งรถม้าไปอย่างเชื่องช้าต่อไป เพราะว่าเยี่ยนอวี๋ไม่ได้สั่งให้หยุด“บัดซบ! รถม้าคันข้างหน้ายังไม่หยุดอีก!” เสียงตวาดอันโอหังก็ดังขึ้นจากด้านหลังรถม้าที่พังยับเยินคันนั้นหนุ่มผู้ฝึกยุทธ์ที่สวมชุดบ่าวรับใช้สองสามนายหายตัวไปปรากฏข้างหน้าเอ้อร์เหมาอย่างรวดเร็ว พวกเขาขวางรถม้าของเยี่ยนอวี๋ไว้เพื่อให้หยุด
ทว่าเอ้อร์เหมายังคงเร่งรถม้าอย่างเอื่อยเฉื่อย ถึงแม้คนอื่นจะขวางอยู่ข้างหน้าแล้ว เขาก็ยังคงเดินหน้าต่อไป ถึงแม้จะเป็นการเดินอ้อมพวกเขาไป แต่ก็ผ่านตัวพวกเขาไปแล้วบ่าวรับใช้ที่ถูกเมินเฉยก็ชะงัก เมื่อตั้งสติขึ้นได้ก็ฟาดดาบลงไปที่รถม้าคันนั้น แต่น่าเสียดาย…เคร้ง!ตูม!ดาบที่ฟันรถม้าถูกสั่นสะเทือนจนแตกเป็นเสี่ยงๆ“นี่มัน…”บ่าวรับใช้สองสามนายพากันตกใจ พวกเขารู้สึกว่าตนดันไปเหยียบตอเข้าให้เสียแล้วเอ้อร์เหมาในครานี้เองก็เดินถึงหน้าประตูเมืองพอดี เขาหยุดรถม้าลงและเตรียมนำตราผ่านทางแสดงให้ทหารเฝ้าประตูเมืองดู
