ท้องฟ้ายามบ่ายที่มีดวงอาทิตย์แขวนอยู่แต่เดิมนั้น บัดนี้กลายเป็นเวลาพลบค ่าแล้ว! ดวงจันทร์สีจางๆ ก็ปรากฏบนท้องฟ้าอันมืดมิดนี่มัน…“คุณหนูใหญ่?”เหล่าผู้อาวุโสและประมุขหอไม่น้อยมองไปที่เยี่ยนอวี๋ พวกเขาคิดว่านี่เป็นฝีมือของคุณหนูใหญ่ ทว่าเยี่ยนอวี๋รู้ดีว่านางยังไม่ทันทำอะไรทั้งสิ้น นี่ไม่ใช่ฝีมือของนาง แต่น่าจะเป็นฝีมือของต้าซือมิ่งราชสำนัก“อ้ะเนะเนะ! อ้ะเนะเนะ” เยี่ยนเสี่ยวเป่าก็ดีใจที่พบว่ากลิ่นอายของท่านพ่อรูปงามของเขาแผ่ซ่านไปทั่ว เขาชอบจังเลย“เสี่ยวเป่า” เยี่ยนอวี๋ลูบเด็กน้อยที่กำลังดีใจพลางคิดสงสัยในใจนางไม่สามารถคาดเดาได้เลยว่าเหตุใดฝ่ายตรงข้ามจึงทำเช่นนี้ นางควรปล่อยให้ทุกสิ่งดำเนินไปตามสถานการณ์หรือไม่ทว่าสิ่งที่นางไม่รู้คือ ต้าซือมิ่งที่กำลัง ‘ก่อกวน’ อยู่นั้น เขามีความคิดง่ายดายมาก เขาเพียงแค่ไม่อยากได้ยินเจ้าก้อนมอมแมมร้องไห้ไม่หยุดอีก เขาคิดว่าหากให้ท่านแม่ของเจ้าก้อนมอมแมมมาทำเรื่องเช่นนี้ นางต้องใช้กำลังเกินตัวอีก ถึงครานั้นเจ้าก้อนมอมแมมที่เห็นนางกระอักเลือดก็คงร้องไห้ไม่หยุดอีกครั้ง ดังนั้นเขาจึง‘ก่อกวน’
ส่วนแม่ของเจ้าก้อนมอมแมมจะสงสัยในความตั้งใจของเขาหรือไม่ เขาเองก็ไม่ได้คำนึงถึงเรื่องนี้ แต่ถึงแม้จะผ่านการคิดคำนวณมาแล้ว เขาก็จะยังคงทำเช่นนี้ ส่วนแม่ของเจ้าก้อนมอมแมมจะคิดอย่างไรน่ะหรือ… ต้าซือมิ่งราชสำนักที่บัดนี้เพิ่งนึกถึงเรื่องนี้ขึ้นมาได้พลันนึกสนใจขึ้นมา เขาเอง
