ยนหงชวนไม่รู้ เขาก็หัวเราะแล้วลุกขึ้นยืน ก่อนจะเดินไปข้างหน้าอุ้มเจ้าตัวน้อยไว้ พูดว่า “เจ้าหมอนี่ฉลาดเป็นกรดจริงๆ”
“นั่นน่ะสิ ฉลาดจริงๆ!” หยางชีซานกล่าวด้วยความเข้าอกเข้าใจ“ช่างน่ารักน่าเอ็นดู ครั้งที่แล้วเยี่ยนชิงตาเฒ่าหน้าไม่อายก็ติดสินบนข้าด้วยเจ้าตัวน้อยคนนี้ จนข้ามิอาจปฏิเสธได้เลย”“ฮ่าๆๆ…” เยี่ยนหงชวนที่อุ้มเยี่ยนเสี่ยวเป่าไว้แล้วก็พูดขึ้นว่า“ปฏิเสธไม่ได้จริงๆ”“อ้ะเนะเนะ! อ้ะเนะเนะ…” เยี่ยนเสี่ยวเป่าบอกว่าอุ้มข้าแล้วก็ควรแสดง ‘ดอกไม้’ ให้ดูแล้วใช่หรือไม่ถึงอย่างไรเยี่ยนหงชวนก็ฟังไม่รู้เรื่องอยู่ดี เขาลูบศีรษะน้อยๆของเขา ก่อนจะยิ้มพูดว่า “เดี๋ยวเทียดจะพาเจ้าไปจัดการสวะคุนอู๋หน้าไม่อายกลุ่มนั้น”“อ้ะ?” เยี่ยนเสี่ยวเป่าคิดครู่หนึ่ง เมื่อรู้ว่ากำลังจะไปจัดการคนอื่นถึงจะแสดง ‘ดอกไม้’ ให้ดูได้ เขาก็เอี้ยวตัวกลับไปหาท่าแม่ของเขาทันที “อ้ะเนะเนะ…” ท่านแม่กอดๆทำเอาเยี่ยนหงชวนตบก้นน้อยๆของเขาเบาๆ อย่างมันเขี้ยว “เจ้าเด็กน้อยติดแม่จังเลย”“เสี่ยวเป่ายังเด็ก ย่อมติดแม่เป็นเรื่องธรรมดา สมัยจื่อเสาเป็นเด็กเขาติดแม่มากกว่านี้อีก ถูกข้าตีทุกวันยังไม่ยอมหยุดให้แม่อุ้ม” เยี่ยนชิงรีบปกป้องหลานชายน้อยทันที และถือโอกาส ‘เหยียบย ่า’ ลูกชายที่เก็บมาเลี้ยงด้วยเยี่ยนจื่อเสา “…”
เขาก็ไร้คำพูดใดๆเยี่ยนอวี๋ยิ้มพูดว่า “ท่านทวดเลื่อนขั้นแล้ว เป็นเวลาที่เราต้องโจมตีกลับแล้วล่ะ”“เจ้ามีแผนอย่างไร” เยี่ยนหงชวนถ
