ได้เรียนรู้มากแล้ว ประสบการณ์ครั้งนี้ของเจ้ามีค่ามาก”
“ใช่แล้ว หลี่ลี่กล้าหาญมาก ไม่มีความสามารถที่เป็นประโยชน์แต่กล้าเข้าไปในเขาเสือคำราม อีกทั้งยังไม่คุ้นเคยกับธนูเก้าพลัง ไม่เคยฝึกฝนมาก่อน ไม่สามารถล่าเสือทมิฬเขาคู่ได้ก็เป็นเรื่องปกติ”
คำพูดของหลี่ลี่ถูกขัดจังหวะ เขาจึงยิ้มและไม่พูดอะไร ฟังพวกเขาคุยกัน เขาเห็นว่าทุกคนมีความหวังดี จึงไม่อยากหลอกพวกเขา พอดีถูกขัดจังหวะคำพูด จึงไม่พูดถึงเรื่องเขาคู่ของเสือทมิฬเขาคู่อีก
หลังจากผ่านไปสักพัก ลูกศิษย์ทยอยมาถึงลานกว้างของสำนักใน มีอาจารย์บางคนนำกล่องเก็บของพิเศษออกมา เริ่มบันทึกผลงานของลูกศิษย์แต่ละคน
ลูกศิษย์ทยอยส่งมอบ บางคนภาคภูมิใจ เชิดหน้าชูตา บางคนหน้าตาหมองคล้ำ ก้มหน้าไม่กล้าสบตาใคร
หูหยุนซานรู้มานานแล้วว่าหลี่ลี่มือเปล่า คิดว่าเรื่องจบแล้ว จึงรีบกลับไปพักผ่อนที่ห้องโถงด้านใน เพื่อไม่ให้คนอื่นเห็นเขาและเกิดความสงสัยที่ไม่จำเป็น
หูอี้จ้องมองหลี่ลี่อยู่นาน ไม่เห็นว่าหลี่ลี่มีที่ซ่อนเขาคู่ของเสือทมิฬเขาคู่ตรงไหนเลย จึงรู้สึกโล่งอกในที่สุด
หลี่ลี่เอาชนะเขาหลายครั้ง ทำให้เขาไม่กล้าดูถูกหลี่ลี่อีกต่อไป ตั้งแต่ออกจากเขามา เขาก็รู้ว่าหลี่ลี่มือเปล่า แต่เขาก็ยังไม่กล้าเชื่อว่าหลี่ลี่จะไม่สามารถล่าเขาคู่ของเสือทมิฬเขาคู่ได้แม้แต่คู่เดียว
หลังจากปะทะกันหลายครั้ง เขาก็เข้าใจหลี่ลี่มากขึ้น รู้ว่าหลี่ลี่ไม่ใช่คนโง่ ไม่หยิ่งผยอง สิ่งที่ทำจริง ๆ
