กิดขึ้นทำเอาอากาศปรากฏรอยร้าว อีกเพียงไม่นานก็จะกลืนกินเม่ยเอ๋อร์แล้ว ฝ่ายหลังกลับจ้องอสูรโอวปาซือและหยางเทียนชื่อที่ยืนอยู่บนมงกุฎของมันอย่างไม่เกรงกลัวเมื่อต่อสู้กันถึงตรงนี้ เม่ยเอ๋อร์ก็หมดความอดทน ดวงตาสีดำขลับดวงนั้นของนาง ค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน รังสีอำมหิตที่แผ่ซ่านรอบตัวนาง ก็ค่อยๆ กลายเป็นสีแดงเพลิงเช่นกันการเปลี่ยนแปลงเช่นนี้ทำให้หินหลอมเหลวที่จู่โจมเม่ยเอ๋อร์ก่อนหน้านั้น ถูกคลื่นพลังของเม่ยเอ๋อร์สั่นสะเทือนจนถอยกรูด และสลายตัวเป็นหมอกควันสีดำก่อนจะมลายหายไป…หยางเทียนชื่อ ผู้ผ่านการสู้รบนับร้อยครั้งก็รู้สึกประหม่า เขาตะโกนขึ้น “โอวปาซือ! ฆ่านางซะ!”“กรร!” โอวปาซือขยับปีก ก่อนจะดีดตัวเข้าใส่เม่ยเอ๋อร์ มวลอากาศถูกฉีกจนเกิดรอยร้าว
แต่แล้ว… ปัง เม่ยเอ๋อร์ที่ระเบิดเมฆสีแดงออก นางก็ถือดาบเล่มใหญ่โผล่กลางอากาศ นางเหินตัวขึ้นลงอย่างคล่องแคล่ว ก่อนจะตวัดดาบฟันลงไปที่มงกุฎของโอวปาซืออย่างรวดเร็วฉับ!รังสีอำมหิตสีเลือดดุเดือดแสนทรงพลังนั้นพลันแหวกอากาศออกในทันที ก่อนจะบดขยี้อสูรโอวปาซือ เกร้ง ดาบฟันลงไปกลางมงกุฎของมันทันที“กรร…”โอวปาซือร้องคำรามด้วยความเจ็บปวด หมอกควันสีดำจากหินหลอมเหลวก็พุ่งออกมากลางอากาศ กระแสหินหลอมเหลวยังคงพยายามหลอมละลายเม่ยเอ๋อร์ไม่ขาดสาย ฝ่ายหลังสู้ไม่ถอย นางยังใช้ฝ่ามือตบลงไปที่สันดาบอย่างรุนแรง!ฉึบ!โอวปาซือล้มลงในทันที!“เศษสวะ!”หยางเทียนชื่อปล่อยพลังจิตว
