ุบปาก!” กู้หยวนหมิงรู้สึกอยากต่อยคน เขากัดฟันกรอด หางตาของเขากลับเห็นว่าเยี่ยนอวี๋คุกเข่าลงเพื่อสำรวจศิษย์ตระกูลซือคนนั้นแล้วเยี่ยนจื่อเสารับหน้าที่ป้อนเสี่ยวเป่าทานข้าวต้มงูต่อจากน้องสาวฝ่ายหลังทานไปพลางมองท่านแม่เขา และส่งเสียงร้อง “อ้ะ!” ถามท่านแม่ของเขาว่า เขาคือใครเยี่ยนอวี๋ยกมือขึ้นแปะลงบนตำแหน่งหนีหวานกง[1]ของบุรุษใบหน้าฟกช ้า ฝ่ายหลังที่สลบไปแล้วกลับปล่อยคลื่นพลังคุ้มกันตัวด้วยสัญชาติญาณ ทำเอาเยี่ยนอวี๋เลิกคิ้วอย่างชื่นชม “พลังจิตไม่ธรรมดาจริงๆ”“แค่ก…” บุรุษหน้าฟกช ้าที่สะดุ้งตื่นขึ้น ถึงแม้เขาลุกขึ้นไม่ได้(เพราะถูกกระทืบรุนแรงเกินไป) แต่เขากำลังพยายามลืมตา! เสียดายที่เขาทำไม่สำเร็จ…
แต่พลังของเยี่ยนอวี๋ก็ทะลวงเข้าไปในจิตสำนึกรู้ของเขาอย่างแข็งแกร่ง ฝ่ายหลังส่งเสียงร้องเจ็บปวด เขาพยายามใช้พลังจิตขัดขืนเยี่ยนอวี๋จึงเตือนอย่างเยือกเย็นว่า “อยู่เฉยๆ”“…” บุรุษหน้าฟกช ้าชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะหยุดลง ทว่าตอนนี้ในใจของเขากลับสับสนราวกับคลื่นโหมซัด เพราะแต่ไรมาจิตสำนึกรู้ของเขานั้นเป็นสิ่งที่เขารู้สึกภาคภูมิใจมาโดยตลอด เป็นการมีอยู่ที่แม้แต่ผู้อาวุโสของลัทธิเซิ่งเหลียนก็มิอาจเข้าถึงได้ในเมื่อเป็นเช่นนี้ เขาก็ไม่สามารถถูกเลือกเป็นผู้ยิ่งใหญ่ได้แล้วภายใต้ร่างกายที่ไม่สามารถฝึกฌานได้ น่าเสียดาย… ทุกอย่างล้มเหลวเสียแล้วในขณะที่คิดเช่นนี้ บุรุษหน้าฟกช ้าก็ยอมพ่ายแพ้ เยี่ยนอวี๋กลับเก็บมือ
