ไป เซ่าซือมิ่งเพียงหนึ่งเดียวอาจไม่จำเป็นต้องเป็นเหนียงเหนียงในวันข้างหน้าก็ได้ ดูท่านางยังต้องคอยสังเกตุการณ์อย่างอดทนไปอีกสักเล็กน้อยกู้หยวนหมิงผู้ที่ไม่รู้ว่าเยี่ยนอวี๋กำลังคิดอะไร เขาพูดอย่างเด็ดขาดว่า “ไม่มีแน่นอน! หยวนซูนาง… นางมีความทะเยอทะยานก็จริง แต่นางไม่เคยคิดเข้าวัง เพราะเป้าหมายของนางคือต้าซือมิ่ง”อินหลิวเฟิงที่ยืนฟังอยู่ข้างๆ ก็เป็นพยานยืนยันว่า “เรื่องนี้ข้าช่วยยืนยันได้ กู้หยวนซูสตรีนางนั้นให้ความสำคัญกับตำแหน่งต้าซือมิ่งมาก ด้วยความสามารถของนาง ไม่จำเป็นต้องไปเป็นนางสนมอ่อนแอราวกับดอกฝอยทอง[1]ที่ต้องคอยพึ่งอำนาจบารมีกษัตริย์”“…เช่นนั้นหรือ” ถึงแม้เยี่ยนอวี๋ยังคงไม่หายข้องใจ ทว่านางก็ไม่ได้รู้สึกมั่นใจดังเช่นก่อนหน้านี้แล้ว ถึงอย่างไรไม่ว่าคนคนนี้คือใคร บัดนี้ก็ยังไม่ใช่เวลาเผชิญหน้ากับเขาในเวลานี้ สิ่งสำคัญคือทหารของราชสำนัก และสำนักคุนอู๋…เยี่ยนอวี๋จึงเปลี่ยนเรื่องพูด “พี่… ศิษย์พี่รอง สถานที่ลับที่ฝึกฌานในสำนักคุนอู๋แห่งนั้นที่เจ้าเคยบอก เจ้ายังจำได้หรือไม่ว่าไปอย่างไร”
เยี่ยนจื่อเสารู้ว่าเยี่ยนอวี๋เกือบหลุดพูดคำว่า ‘พี่รอง’ ออกมายอมรับสถานะศิษย์พี่รองแต่โดยดี พยักหน้าพูดว่า “ข้าจำได้ว่าอยู่ชานเมืองซีเป่ยในหลานฮวาเจิ้ง”“เกรงว่านั่นยังไม่ใช่แหล่งกำเนิด” กู้หยวนหมิงมีข้อมูลที่มากกว่านี้ “หากข้อมูลของข้าไม่ผิด สถานที่ลับสำหรับการฝึกฌานของพวกเขา อันที่จริงน่าจะอยู่ใ
