็ขานตอบเยี่ยนอวี๋อย่างรุนแรงทันที มันอยากจะหนีจากกำมือของต้าซือมิ่งราชสำนัก แม้มันจะยินยอมไปด้วย มันก็ขานตอบการเรียกหาของเยี่ยนอวี๋ตามสัญชาติญาณอันที่จริงซือมิ่งรูปงามผู้มาจากราชสำนักรู้เรื่องนี้ดี และเขาก็ดีรู้ว่า หากเขาไม่หนีไปอีก จะถูกจับได้จริงๆ แล้ว
แต่เจ้าก้อนน้อยที่อยู่ในอ้อมอกของเขายังคงไม่ยอมปล่อยเขาไปถึงแม้อีกฝ่ายจะหลับลึกไปแล้ว แต่ยังคงจับมือของเขาไว้แน่นตามสัญชาติญาณในขณะเดียวกัน เมื่อเยี่ยนอวี๋สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของกระบี่ไท่ชางจางๆ นางก็ดีดลำแสงสายหนึ่งเข้าไปกลางอากาศตรงหน้า ปากพลางร่างเวทโบราณ “เปิด!”วิ้ง… ภายใต้แรงกระตุ้นจากพลังจิตและเวทเทพของนางแสงดำมืดที่เยี่ยนอวี๋ดีดออกไปพลันแปรเปลี่ยนเป็นเครื่องรางที่สามารถแยกอากาศที่ซ่อนตัวออกได้ในชั่วขณะที่อากาศถูกแหวกออก แสงสีม่วงระยิบระยับก็ไหลออกมาจากกลางอากาศลึกลับแห่งนั้นอย่างต่อเนื่องราวกับละอองน ้าพุ งดงามยิ่งนักแต่กลิ่นอายเช่นนี้ การเคลื่อนไหวเช่นนี้ ทำให้อินหลิวเฟิงที่คอยดูอยู่ข้างกายตกตะลึงไปอีกครั้ง “นี่ นี่มันเหมือนกลิ่นอายของต้าซือมิ่งเลย”นิ้วมือของเยี่ยนอวี๋หนีบเครื่องรางไว้อย่างรวดเร็ว นางรู้สึกได้ว่าคนคนนั้นซ่อนตัวอยู่กลางอากาศลึกลับนั้น รวมถึงเด็กน้อยของนางก็อยู่ในนั้นด้วย!แต่แล้ว…ฟิ้ว!
