องเซ่าซือมิ่งก็พังถล่ม พวกเจ้าว่าสรรค์กำลังชี้ทางสว่างอยู่ใช่หรือไม่ เจ้าสำนักชางอู๋ต้องกล ้ากลืนความไม่เป็นธรรม! ถ้า…”“ชู่ววว! หุบปาก! หวังหมาจื่อ คำพูดเช่นนี้เจ้าก็กล้าพูดหรือ” ผู้ฝึกฌานที่มาด้วยกันกับเขาตกใจจนต้องรีบแยกย้าย ต่างก็ไม่อยากเป็นพวกเดียวกันกับหวังหมาจื่อ จะได้ไม่ต้องรับผลกระทบจากปากที่หยาบคายของเขา“เชอะ!” ผู้ฝึกฌานด้วยตัวเองที่ชื่อหวังหมาจื่อกลับพึมพำกับตัวเองโดยไม่สนใจ “โชคดีที่ข้าออกจากสำนักชางอู๋มานานแล้ว ไม่รู้
ว่าจังซาน หลี่ซื่อเจ้าโง่สองคนนั้นเป็นอย่างไรบ้าง ไปเป็นสุนัขรับใช้คน ย่อมไม่มีชีวิตดีๆ แน่นอน ดูข้าสิอยู่อย่างมีสง่าราศรี…”ชายคนนั้นพึมพำอยู่เป็นเวลานาน แต่เยี่ยนอวี๋ฟังเพียงส่วนแรกที่เป็นประโยชน์เท่านั้น และนางก็ถอนจิตสำนึกทั้งหมดกลับคืนมา และปลดปล่อยไปทั่วดินแดนต้าฮวง พยายามค้นหาต้าซื่อมิ่งแห่งราชสำนักเยี่ยนอวี๋มั่นใจว่าคนที่ลงมือเมื่อครู่ต้องเป็นต้าซือมิ่งแน่นอน แต่ในตอนนี้ นางก็ยังสัมผัสไม่ได้ว่าอีกฝ่ายอยู่ที่ไหนคิ้วเรียวงามของเยี่ยนอวี๋ขมวดมุ่น นางปลดปล่อยจิตสำนึกที่แกร่งกล้ายิ่งขึ้น! ครอบคลุมไปทั่วสารทิศ…ในเวลานี้ ด้านนอกตำหนักเซ่าซือมิ่งในเมืองตี้ชิว เซ่าซือมิ่งที่สามารถหลบหนีจากการโจมตีที่ร้ายแรงได้ลุกขึ้นจากพื้นดินด้วยความอับอาย และหยุดมองไปทางทิศเหนือ “ต้าซือมิ่ง…”กู้หยวนซู หนึ่งในสามของเซ่าซือมิ่ง ผู้ที่อยู่ภายใต้ต้าซือมิ่ง นางเป็นสตรีเพียงหนึ่
