งกับเยี่ยนจื่ออวี๋ไม่แตกต่างกัน ต่างก็ไม่สามารถทนได้ไม่นะเยี่ยนจื่ออวี๋ยิ่งไม่สามารถทนได้ นางล้มตึงแม่นางน้อยคนนั้นเป็นลมกมดสติในที่เกิดเหตุ…“ท่านพ่อ” น ้าตาของเยี่ยนอวี๋ไหลออกมาจากขอบตาอย่างอดไม่ได้
นั่นทำให้กระบี่ไท่ชางตกตะลึงไปชั่วขณะ! เพราะมันไม่เคยเห็นมาก่อน…น ้าตาปฐมราชินีที่ไม่เคยไหลริน!แต่เยี่ยนอวี๋รู้สึกเศร้าจริงๆ นางกะพริบตาและเช็ดน ้าตาที่ไหลออกมา แต่แววตาของนางกลบมืดมนไร้ขอบเขต และสติของนางก็จมดิ่งลงอีกครั้ง ซึ่งเป็นชาติที่แล้วของเยี่ยนจื่ออวี๋…หลังจากเวลาผ่านไปเนิ่นนานเมื่อเยี่ยนจื่ออวี๋รู้สึกตัวจากการหมดสติ นางจะกลับไปดูบิดาที่รักนางอย่างสุดหัวใจในทันที! แต่นางถูกกักบริเวณในบ้าน และกู้หยวนเหิงไม่อนุญาตให้นางออกไปต่อมา เยี่ยนชิงถังบอกกับนางว่า “เจ้าคิดว่าศีรษะนั้นไม่ใช่พ่อของเจ้าใช่หรือไม่ แต่ขออภัย นั่นเป็นเรื่องจริง สำนักชางอู๋ถูกผนวกเข้ากับสำนักคุนอู๋ และนับจากนี้ไปจะไม่มีสำนักชางอู๋! จะมีเพียงหอชางอู๋ที่อยู่ในสำนักชางอู๋ และประมุขหอก็คือพ่อของข้า…ส่วนเยี่ยนชิงพ่อของเจ้า ร่างกายของเขาถูกโยนลงไปในสุสานอนาถา เป็นอาหารของสัตว์ร้ายแล้ว! ในชีวิตนี้มีเรื่องน่าตื่นเต้นอยู่ทุกหนทุกแห่งเจ้าว่าใช่หรือไม่ น้องจื่ออวี๋”“ไม่ เป็นไปไม่ได้ เป็นไปไม่ได้…” เยี่ยนจื่ออวี๋มองลอดหน้าต่างไปที่เยี่ยนชิงถังอย่างไม่อาจควบคุมสติได้ ส่ายศีรษะอย่างหมดหวัง“ท่านพ่อจะไม่มีทางตาย นั่นไม่ใช่ท่านพ่
